Screenwriting Blog (Athens, Greece)

Νέο σεμινάριο σεναριογραφίας θα πραγματοποιηθεί από την Ε.Σ.Ε. (Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας) σε συνεργασία με τον Εκπαιδευκό Όμιλο Δομή (http://www.iekdomi.edu.gr/ )

Το σεμινάριο έχει προγραμματιστεί για το διάστημα μεταξύ 25 Μαΐου και 3 Ιουλίου 2009, είναι διάρκειας 6 εβδομάδων, 66 διδακτικών ωρών, και θα διεξάγεται Δευτέρες (τα θεωρητικά) και Τετάρτες (τα εργαστήρια) απογεύματα, ενώ κάθε Παρασκευή καταξιωμένοι σεναριογράφοι θα παρουσιάζουν το έργο τους (master classes).

Αναλυτικότερα, όσον αφορά στα θεωρητικά μαθήματα προβλέπονται έξι τετράωρες διδασκαλίες (κάθε Δευτέρα) -συν τρεις συμπληρωματικές, ενδεχομένως, τις Παρασκευές- και το περιεχόμενο τους είναι, ενδεικτικά, το εξής:

1. 

Γενικές αρχές

Το επάγγελμα του σεναριογράφου και οι απαιτήσεις του – δραματουργικές αρχές και κινηματογραφική γλώσσα – γράφοντας για την τηλεόραση και το σινεμά – σεναριογραφία, λογοτεχνία, θέατρο.

2.      

Από την αρχική ιδέα στο τελικό σενάριο

Πηγές, μοτίβα, θέματα – τα στάδια ανάπτυξης – το treatment – η σκαλέτα – το γράψιμο των σκηνών – οι διορθώσεις.

3.      

Χαρακτήρες – Διάλογοι

Η δημιουργία των ηρώων – τα χαρακτηριστικά, ο λόγος και η δράση τους – οι δραματουργικές λειτουργίες στην αφήγηση.

4.      

Αφηγηματικές δομές – Πλοκή

Το χτίσιμο της ιστορίας – τρόποι αφήγησης – κανόνες κλασικής δραματουργίας – Διάρθρωση, κλιμακώσεις, επίπεδα σύγκρουσης.

5.      

Σεναριακά είδη

Τα κινηματογραφικά είδη και οι συμβάσεις τους – διαφορετικά στιλ, φορμά και budgets – κινηματογραφικό και τηλεοπτικό σενάριο – ζητήματα διασκευής.

6.      

Η Αγορά του σεναρίου – τακτικές προώθησης, πώλησης -

κινηματογραφική παραγωγή, τηλεοπτικά κανάλια, φεστιβάλ – πνευματικά δικαιώματα και τεχνικές διαπραγμάτευσης – κυκλώματα παραγωγής, διανομής, εκμετάλλευσης.

[6 τετράωρες διδασκαλίες: Δευτέρες απογεύματα].

Τα εργαστήρια, αντιστοίχως, πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη απόγευμα. Σε αυτά κάθε σπουδαστής γράφει τη δική του μικρού μήκους ταινία και συμμετέχει σε ασκήσεις δημιουργικής γραφής, καθώς και στη διαμόρφωση των υπολοίπων projects στα πλαίσια της ομάδας. Κάθε διδάσκων σεναριογράφος αναλαμβάνει τον συντονισμό και την καθοδήγηση των ομάδων εργασίας (περ. 10 σπουδαστές / ομάδα), έτσι ώστε στο τέλος των έξι εβδομάδων κάθε σπουδαστής να έχει ολοκληρώσει το προσωπικό του μικρού μήκους σενάριο.

[6 τετράωρα εργαστήρια σε ομάδες σπουδαστών: Τετάρτες απογεύματα].

Δεν είναι λίγοι όσοι... αντιστέκονται να ανοίξουν και αυτοί προφίλ στο Facebook.

Γιατί, απλά, δεν τους αρέσει και νιώθουν ότι δεν τους αφορά. Ενδιαφέρονται για άλλα πράγματα και πάντως σίγουρα βρίσκονται σε καλύτερη θέση απ’ όσους είναι εθισμένοι σ’ αυτό (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι – και είναι αρκετοί).

Υπάρχουν όμως και... οι πολέμιοι του facebook, απολύτως εχθρικοί ακόμα και στην ιδέα - γιατί άκουσαν κάτι άσχημο στην τηλεόραση, γιατί αυτά είναι «κόλπα των Αμερικάνων ώστε να ξέρουν ποιοι είμαστε και τι κάνουμε» κ.λπ. Συνωμοσιολόγοι και δογματικοί, απορρίπτουν με μεγάλη ευκολία ό,τι δεν γνωρίζουν ή ό,τι τους φοβίζει.

Δεν θα σου κάνω εδώ «κατήχηση» για τα θετικά του facebook, ούτε και θα σου κρύψω κάτι, θα σου μιλήσω για το facebook όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι (με σωστό ή λάθος τρόπο).

Κανείς δεν σε αναγκάζει να δημιουργήσεις προφίλ, ούτε σε υποχρεώνει, αν το φτιάξεις, να αναφέρεις κάθε πτυχή της ζωής σου, είτε μέσα σε κείμενο είτε με την παράθεση φωτό που απεικονίζουν ιδιαίτερες προσωπικές σου στιγμές. Μπορείς και να έχεις κλειστό προφίλ (το βλέπουν μόνο οι φίλοι σου ή όσοι εσύ επιλέγεις) - υπάρχουν αρκετές ρυθμίσεις ώστε να το προσαρμόσεις ανάλογα με τις επιθυμίες και τις προτεραιότητές σου.

Θα πρέπει να ξέρεις όμως τι θα βρεις στο facebook.

Τι σε περιμένει.

Αυτό εξαρτάται από σένα. Ο διαδικτυακός κόσμος είναι ο κόσμος γύρω σου. Οι άνθρωποι που βλέπεις στην καθημερινότητά σου, μόνο που στο Διαδίκτυο είναι λίγο πιο εκδηλωτικοί...

Ας ξεκινήσουμε από τα γνωστά, αν και δεν ξέρω αν είναι τόσο γνωστά σε σένα...

Με το facebook, λοιπόν, έχεις μία ακόμα οδό επικοινωνίας με τους φίλους σου, αυτούς που έχεις έξω, στην... πραγματική ζωή.

Αν σ’ ενδιαφέρει, μπορείς να αποκτήσεις νέους φίλους και να συναντήσεις ανθρώπους που, υπό διαφορετικές συνθήκες, δεν θα είχες τη δυνατότητα να έχεις μαζί τους την παραμικρή επαφή.

Κι αυτό είναι ένα από τα πιο ισχυρά κομμάτια σε τούτη τη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Αν ψάξεις, έχοντας λίγη υπομονή, θα γνωρίσεις αξιόλογους ανθρώπους. Προσέγγισέ τους διακριτικά, χωρίς φλυαρία και… περίσσιο ενθουσιασμό. Είναι πολύ εύκολο να σε παρεξηγήσουν., γιατί εκείνοι έχουν ήδη σχηματίσει μια «εικόνα». Και προσέχουν...

Από τη στιγμή που η ελληνική κοινότητα ήδη αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες μέλη, δημιουργούνται οι συνθήκες μιας μεγάλης κοινωνικής ομάδας με όλα τα χαρακτηριστικά τής «έξω» ζωής, μεγεθυμένα μάλιστα λόγω της φύσης του Διαδικτύου.

Το ανομολόγητο, η υποκρισία και η φτήνια κάποιων ανθρώπων, παίρνουν εδώ «άλλες» διαστάσεις. Θεωρούν ότι το Διαδίκτυο τούς επιτρέπει να εκδηλώνονται πιο ελεύθερα, χωρίς τις εξαρτήσεις και τους περιορισμούς μιας άμεσης προσωπικής επαφής ή σχέσης, προσωπικής ή επαγγελματικής.

Αρκετοί είναι εκείνοι που θα σε πλησιάσουν για να γίνετε “facebook friends”. Θα εξαρτηθεί από την... αποδοτικότητα της φωτογραφίας σου ή από την επαγγελματική σου ιδιότητα. Ανάμεσά τους και ουκ ολίγοι αγενείς, αδιάφοροι, ανεγκέφαλοι, εγωπαθείς, ωφελιμιστές.

Κάποιοι δεν θα σου στείλουν ούτε ένα μήνυμα, απλά θα θελήσουν να σε προσθέσουν στην ατέλειωτη λίστα -έναν αδιάφορο αχταρμά- των «φίλων» τους. Η αέναη αναζήτηση και η προσθήκη νέων «φίλων» στη συλλογή τους είναι το μόνο που τους απασχολεί - και όχι εσύ… Αν επικοινωνήσεις μαζί τους, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σε ενθουσιάσει το αποτέλεσμα.

Γενικότερα, δεν υπάρχει λόγος να γεμίζεις το προφίλ σου με κάθε λογής facebook friends – αν βέβαια δεν έχεις την παραμικρή επιθυμία να επικοινωνείς μαζί τους, είτε από την αρχή, είτε από κάποια στιγμή και μετά.

Επίσης, θα σε πλησιάσουν πολλοί, ίσως πάρα πολλοί, για να κάνετε... σχέση. :)

Αν είσαι λίγο... ψώνιο, εδώ θα την ψωνίσεις εντελώς. Θα νιώσεις κάτι σαν το κέντρο του κόσμου, όπου άπειροι θαυμαστές θα πέφτουν στα πόδια σου, για ένα σου λόγο. Για μία σου λέξη και τελικά, για ένα τους όνειρο, να σε συναντήσουν... Κακές σκέψεις, όπως το ότι όλοι αυτοί κάνουν το ίδιο με άπειρους άλλους/ες, δεν θα πρέπει να σε απασχολούν, γιατί «σε χαλάνε».

Το facebook έχει γίνει ένα ιδανικό καταφύγιο για τους απανταχού «αδικημένους» (και δεν ξέρω αν το “Myspace” διεκδικεί ακόμα την πρωτιά...). Αυτό λοιπόν το μαγικό site μπορεί -ή ελπίζουν- να τους αναδείξει ή να τους «ξεμπλοκάρει» με τον ένα ή άλλο τρόπο, ή τουλάχιστον να τους ανεβάσει ψυχολογικά, την ίδια στιγμή που η καθημερινότητά τους δεν είναι το ίδιο γενναιόδωρη.

Ναρκισσευόμενες και -ολίγον τι, μια στάλα- χαζοχαρούμενες Barbie ψάχνουν τον πρίγκηπά τους, ενώ Μήτσοι-Ταρζάν αναζητούν την Τζέην τους (συμβιβάζονται όμως και την Τσίτα).

Αυτά βέβαια μεταξύ σοβαρού και αστείου – και πάντως όχι... καλογερίστικα.  :)

Το φλερτ αρέσει στον καθένα, ανεξάρτητα από την ηλικία ή την όποια κατάστασή του. Το «παιχνίδι» έχει ενδιαφέρον, αρκεί να μην νιώθεις ότι είναι το μόνο που σε αφορά – αν μη τι άλλο γιατί αυτό θ’ αποτελέσει πηγή... αλυσιδωτών απογοητεύσεών σου.

Ακόμα κι εκείνοι που τα ζητούμενά τους επικεντρώνονται αποκλειστικά σε ανθρώπους με... ενδιαφέρουσες φωτογραφίες, δύσκολα ανέχονται την ανοησία των άλλων. Ωραιοπαθείς, εγωιστές και ματαιόδοξοι, χωρίς γνώθι σ’ αυτόν, ή απλά ταλαίπωροι, έχουν πολλές απαιτήσεις. «Ξεφυλλίζουν» φωτό, συγκρίνουν και αποφασίζουν (υπάρχει βέβαια και ο διόλου αμελητέος πληθυσμός για «κάθε χρήση» και «διά πάσα νόσο»).

Αν προκύψουν προσωπικές συναντήσεις… βρίσκουν προβλήματα. Δεν «καλύπτονται» εύκολα, θέλουν κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι περισσότερο, και κατά έναν διαβολεμένο λόγο κάνουν πάντα λάθος επιλογές. Τελικά, μένουν μόνοι και απογοητευμένοι, αλλά σε διαρκή αναζήτηση με βάρκα την ελπίδα.

Παρ’ όλο που αρκετοί από αυτούς δεν απογοητεύονται ποτέ. Είναι άλλωστε τόσο (σε ιδιόμορφη νιρβάνα πάντως) απελπισμένοι και είναι τόσοι πολλοί, ώστε αργά ή γρήγορα βρίσκουν μια «λύση - και βλέπουμε», μεταξύ τους.

Οι άλλοι περιχαρακώνονται... Επιφυλακτικοί στο έπακρο, θα απορρίψουν πολύ εύκολα την προσπάθειά σου να τους προσεγγίσεις. Γνωρίζουν ότι, αν αφεθούν, θα μπουν σε ενοχλήσεις και περιπέτειες.

Και έχουν δίκιο.

Όλ’ αυτά  για έχεις μια γενικότερη εικόνα... Δεν ήταν αρκετά;  :)

Θα σου ξαναπώ όμως ό,τι σου ανάφερα στην αρχή. Αν και η αλήθεια είναι ότι το facebook αλλιώς ξεκίνησε - ακόμα και σήμερα μπορείς να βρεις τους ανθρώπους που θες, ανθρώπους αξιόλογους, «συμβατούς» και φιλικούς με σένα, και να το χρησιμοποιήσεις ως ένα πολύ καλό μέσο επικοινωνίας με παλιούς και νέους γνωστούς.

Φτιάξε, λοιπόν, το δικό σου προφίλ στο Facebook, χωρίς φόβο και πάθος...  :)

Με προσοχή, από εκείνη τη στιγμή και μετά.

Επικοινώνησε με τους φίλους σου και απόκτησε νέους μέσα από προσεκτικές επιλογές. Αρνήσου requests ατόμων με τα οποία δεν έχεις τίποτα κοινό ή αντιλαμβάνεσαι, μέσα από το προφίλ τους, τι άνθρωποι είναι και τι αναζητούν.

Και... μην κολλήσεις με το facebook.

Η ζωή σου δεν πρόκειται να γεμίσει μένοντας σ’ ένα δωμάτιο, μπροστά στον υπολογιστή.

Η ζωή είναι αλλού...

Και το ξέρεις.

Με τους δικούς σου ανθρώπους, με τους φίλους σου – και με τους νέους φίλους που θα αποκτήσεις στο facebook.

Καλή αρχή...  :-)

Έναρξη 15 Οκτωβρίου
7:00 μ.μ - 9:00 μ.μ.

Διάρκεια σεμιναρίου: 40 ώρες

Οι συναντήσεις θα διαρκούν 2 ώρες και θα γίνονται δύο φορές την εβδομάδα.

Ενδεικτική δομή μαθημάτων:

• Από την Ιδέα στο σενάριο
• Χαρακτήρας: εσωτερική και εξωτερική σύγκρουση
• Δομή – Γραμμές έντασης και ανατροπές
• Εξέλιξη και Ανατροπή Χαρακτήρα
• Δευτερεύοντες χαρακτήρες και πλοκές
• Χτίζοντας σκηνές και υπογραμμίζοντας τις εντάσεις
• Δίνοντας ζωή στην ιστορία – Διάλογοι

Τηλέφωνο επικοινωνίας:  6936-613.774

Email:  moviesdontgrowontrees@gmail.com

Για άλλη μια φορά «έγραψε» ο Στάθης (Ελευθεροτυπία, 10/5/08). Σχολιάζοντας ένα κομμάτι της τηλεοπτικής μας καθημερινότητας που, φευ, έχει μπει πλέον για τα καλά στην καθημερινότητα πολλών τηλεθεατών. Τις πρωινές εκπομπές, που βέβαια επεκτείνονται ως ύφος και ως μορφή και σε άλλες ζώνες.

Μια απίστευτη κιτσαρία κατακλύζει τις οθόνες μας, με ανθρώπους που -σίγουρα, με κάποιες εξαιρέσεις- ρυπαίνουν όσες τηλεοπτικές συχνότητες, απλόχερα, τους φιλοξενούν. Βλαμμένοι, νούμερα, ψωνάρες, ένα παρδαλό και πυροβολημένο συνονθύλευμα που φωνασκεί, ανταλλάσσει σοβαροφανείς απόψεις και «αβασάνιστες» κριτικές, χορεύει και οπισθιοχτυπιέται, «αστειεύεται» και χαζογελάει, καθαρίζει, απολυμαίνει – και φυσικά παρέχει αφειδώς συμβουλές διά πάσα νόσο κ.λπ.

Μόνο που... εμείς, οι τηλεθεατές τούς δίνουμε το βήμα. Αν γυρνούσαμε την πλάτη, έστω και για λίγο, τα κανάλια που τώρα βολεύονται με αυτά τα ηλίθια σχήματα, θα τα έβαζαν στην άκρη και, πιστέψτε με, με τον πιο ακραίο, απόλυτο και «στιγμιαίο» τρόπο. Άρα ίσως εδώ να υπάρχει ένα θέμα... Για όλους μας.

Ας δούμε όμως τι αναφέρει ο Στάθης:

«...Βλέπω τις όλο και πιο λίγες φορές που πέφτω πάνω στα ελληνικά κανάλια στην τηλεόραση, μια φυλή που χτυπιέται στις οθόνες χορεύοντας πρωί-πρωί, σκούζοντας για όλα χωρίς να λέει τίποτα για οτιδήποτε, κάτι λαμέ ανέραστα αφασικά μαλάκια, αγλωσικά, κενότατα που έχουν κάνει τη μαλακία φραπέ. Χρόνια τώρα, τσόκαρα και ξέκωλα αγκαλιά με καφετζούδες, μάντισσες και ωροσκόρους κανοναρχούν στον λαό αποβλάκωση με το καντάρι. Και πληθύνονται οι τζουτζέδες. Και ο λαός ρουφάει όλο και περισσότερο ό,τι του ξερνάνε οι λάμιες. Και λιγοστεύουν τα παιδάκια που, όλο και πιο πολλά, όλο και πιο νωρίς αρπάζει αυτή η πανούκλα και τα κάνει ζόμπι, ραγιάδες, φρόκαλα. Πολτό. Συβαρίτες τρίτης διαλογής...».

Το απόσπασμα του Κώστα Γεωργουσόπουλου, που βρίσκεται στο κλείσιμο αυτού του κειμένου, μπορούν να το «καταλάβουν» πολλοί άνθρωποι. Ίσως, όμως, όσοι εργάζονται σε καλλιτεχνικούς χώρους να μπορούν να το καταλάβουν... λίγο περισσότερο. Σε χώρους, δηλαδή, όπου η ανασφάλεια είναι το κυρίαρχο στοιχείο, όπως και η προσωπική απαξίωση λόγω της πανταχού παρούσας ανεργίας, έλλειψης «τύχης» ή, πιο απλά, λόγω των πραγματικών δεδομένων (μεγάλη προσφορά, συγκριτικά ελάχιστη ζήτηση).

Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι κ.λπ., κ.λπ., βρίσκονται -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- σε αδιέξοδο. Κάποιοι καταφέρνουν να ξεφύγουν για λίγο, και τότε θεωρούν ότι, επιτέλους, ξέφυγαν εντελώς... όμως η συνέχεια τούς επαναφέρει στα ίδια ή σε ακόμα χειρότερα αδιέξοδα.

Από τις χιλιάδες ανθρώπων που θέλουν να υπάρχουν επαγγελματικά στην καλλιτεχνία, λίγες εκατοντάδες είναι αυτοί που μπορούν να έχουν μια πραγματικά σταθερή πορεία, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης αποκλειστικά από τη δουλειά τους.

Μόνο που εδώ, πέρα από την εξαντλητική αυτή καθημερινότητα, τα χαμένα όνειρα είναι αυτά που τους πονάνε περισσότερο. Οι ατέλειωτες σκέψεις για «λάθος πορεία».

Στον χώρο τους υπάρχουν πάντα οι «επιτυχημένοι», αυτοί που προχώρησαν. Μόνο που και αυτοί, πολύ συχνά, δεν είναι παραδείγματα για μίμηση... Όταν οι «μικροί» καταφέρουν να συναντήσουν τους «μεγάλους» (συνήθως με την προσδοκία κάποιας συνεργασίας ή στα πρόθυρα αυτής), απογοητεύονται. Δεν είναι αυτό που περίμεναν. Περίμεναν σ’ εκείνους να δουν την εικόνα του εαυτού τους στο μέλλον, όπως το ελπίζουν τουλάχιστον. Κι όμως βρίσκονται αντιμέτωποι με αγενείς, συμπλεγματικές και ανισόρροπες προσωπικότητες, με τύπους τσακισμένους από τη δική τους προσπάθεια να επιβληθούν, να ξεχωρίσουν. Το βλέμα τους είναι αδιάφορο, διάφανο, ή και ειρωνικό. Βιάζονται, «δεν έχουν χρόνο», βαριούνται...

Ανάμεσά τους και οι ρυπαροί στην ψυχή, οι αριβίστες, οι υπερφίαλες μετριότητες («φαινόμενα» των τηλεοπτικών καιρών), οι κυνικές περσόνες που ακόμα και για ένα τους χαμόγελο ζητούν ανταλλάγματα. Έτοιμοι, χωρίς πρόβλημα ή ενοχές, να κοροϊδέψουν, να προσβάλουν ή και να εξαπατήσουν ακόμα, δίνοντας υποσχέσεις χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Άψυχες καρικατούρες, σκιά του παλιού τους εαυτού, που έπαψαν πια να βλέπουν πρόσωπα, μπορούν πια να διακρίνουν μόνο φιγούρες για αξιοποίηση, επαγγελματική ή προσωπική.

...Το σίγουρο είναι ότι τα παραπάνω δεν τα γνωρίζουν όσα νέα παιδιά επιθυμούν να μπουν στους χώρους αυτούς, για να δώσουν σάρκα και οστά στα όνειρά τους, για να κάνουν ό,τι προστάζει η ψυχή τους ή, απλά και μόνο, για να γίνουν και αυτά «κάτι», κάτι σημαντικό...

«Η σταθερή δουλειά που σού εξασφαλίζει έστω και το μίνιμουμ της επιβίωσης είναι ένας παράγοντας ισορροπίας ψυχικής, οικονομικής, οικογενειακής. Όταν αυτή η σταθερότητα κλονίζεται, απειλείται και όταν εκλείπει τότε αρχίζουν τα βάσανα, τα αδιέξοδα, τα άγχη, η απελπισία, η κατάθλιψη.

Και τότε, με την έλλειψη των στοιχείων της ισορροπίας ο άνθρωπος που μένει χωρίς έρεισμα γίνεται καχύποπτος, εχθρικός, επιθετικός, δείχνει ψάχνοντας τους εχθρούς ή τα αίτια της κακοδαιμονίας του ή, στην απελπισία του, τα κατασκευάζει.

Άλλοτε πάλι για να εξασφαλίσει έστω τα στοιχειώδη μέσα διαβίωσης καταφεύγει σε αναξιοπρεπείς συμπεριφορές, προσφέρεται προς εκμετάλλευση, γίνεται διαθέσιμος για κάθε χρήση. Ταπεινώνεται, αυτοοικτίρεται, συχνά προδίδει αξίες, αγάπες, συγγένειες, ιδέες».

Προσθέτω:

...γιατί νιώθει ότι μόνον έτσι μπορεί να ζήσει.

Και τότε «πεθαίνει». Υπερβολικό;

Χάνει, όμως, για πάντα τη δική του ζωή, τον εαυτό του. Συνηθισμένο.