Η έκπληξη

Έμεινα έκπληκτος όταν έμαθα ότι ο Άρης Δαβαράκης προφυλακίστηκε (σαν "επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια" αυτή τη φορά - και όχι ως "επικίνδυνος για τη δημόσια βλακεία", όπως ήταν πάντα) και η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ότι όσοι πήραν την απόφαση δεν θα είχαν διαβάσει ποτέ λέξη απ' τα γραπτά του. Ότι τα "επιπλέον γραπτά" και τα "επιπλέον διαβάσματα" θα ήταν έννοιες άγνωστες γι' αυτούς, ότι ενδεχομένως ν' ανήκαν στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που λιώνουν στα μαθητικά και τα φοιτητικά τους θρανία, μελετώντας εντατικά μόνον "ό,τι τους δώσουν" και "ό,τι χρειάζεται για το βαθμό" (άλλωστε σήμερα είναι η κρατούσα -λειτουργική- αντίληψη). Αυτά μάθανε απ' τα μικράτα τους, έτσι συνέχισαν να ζουν. Όχι, δεν τους κατηγορώ, άλλωστε ποιος είμαι 'γω; Ένα τίποτα μέσα σε μια καλά δεμένη (εννοώ: καλά οργανωμένη) κοινωνία που ξέρει να ανταμοίβει τα καλύτερα παιδιά-παπαγαλάκια της, που τους επιτρέπει να διαπρέπουν και καμιά φορά να στέλνουν όλους τους άλλους... στον αγύριστο. Στο κάτω-κάτω μια πορεία είναι κι αυτή. Προδιαγεγραμμένη. Ίσως να έγινε κάτι τέτοιο και με τον Αρη Δαβαρακη...

Η συνειδητοποίηση

Όμως εδώ είμαι απόλυτος - και σίγουρα τους αδικώ... Τους εισαγγελείς (σ.σ.: εγώ πάντως, καλού κακού δηλώνω ότι είμαι αθώος, έτσι, γενικά). Αλλά, σας το λέω. Σ' αυτή την ιστορία υπάρχει κάτι που δεν μου "κολλάει". Ή σκέφτομαι στραβά ή... στραβά αρμενίζω, πάντως το σίγουρο είναι ότι (πέρα από αθώος) είμαι απόλυτα μπερδεμένος... Πρέπει να οργανώσω τη σκέψη μου. Για το καλό μου. Από τη μια νιώθω οργισμένος με τους "αποφασίζοντες"... Ίσως να είμαι πολύ αφελής, αλλά έχω μια -παιδαριώδη- απορία: πόσο εύκολα προφυλακίζεται κάποιος και, πριν ακόμα γίνει η δίκη του, αναγκάζεται να περάσει ατέλειωτους μήνες στη φυλακή; Ακολουθεί η δεύτερη βλακώδης απορία μου: Η ποιότητα ενός ανθρώπου, του Άρη Δαβαράκη εν προκειμένω, φανερή μέσα από την πορεία του και τα χιλιάδες δημοσιεύματά του όλ' αυτά τα χρόνια, δεν ήταν... ορατή; Δεν παίζει κανένα ρόλο η μέχρι σήμερα διαδρομή του;  - ο, να δεις πώς τον λένε... ο "πρότερος έντιμος βίος", νομίζω (αν και, όπως έγραψα, ενδέχεται το πραγματικό ποιόν του "εγκληματία" να ήταν παντελώς άγνωστο: Α.Τ.Φ.Α.: Αγνώστου Ταυτότητας Φυλακισμένο Αντικείμενο).

Η ηρεμία...

Όσο περνάει η ώρα κάνω όλο και μεγαλύτερες προσπάθειες να σκεφτώ θετικά (να δικαιολογήσω, δηλαδή, την απόφαση της προφυλάκισης...) και να οργανώσω -επιτέλους- τη χαοτική σκέψη μου. Τελικά, καταλήγω κάπου. Ίσως ο δικός μας άνθρωπος να έχει κάνει κάτι που, σ' εμένα τουλάχιστον, έχει διαφύγει. Εντελώς. Τώρα μάλιστα που το καλοσκέφτομαι, μπορεί να είναι εγκληματίας ο άνθρωπος αυτός. Γιατί όχι; Ομολογώ ότι η σκέψη ήταν αρκετά λυτρωτική και ήδη αισθάνομαι κάπως καλύτερα (το επαναλαμβάνω συνέχεια μέσα μου: "αισθάνομαι καλύτερα", "αισθάνομαι καλύτερα" - κι έστω κι αν χαμογελάω χαζά αυτό δεν με πειράζει - ίσως με κάτι τέτοια να ζήσω καλύτερα). Από αύριο -ή από Δευτέρα- δεν θα ξανανιώσω να σφίγγεται το στομάχι μου κάθε φορά που διαβάζω ένα άρθρο του απ' τη φυλακή (κι εδώ που τα λέμε, γιατί να τον διαβάζω;). Τελείωσαν αυτά. Σωστό θα πρέπει να είναι εκείνο που με συμφέρει και η λογική που δεν με αποδιοργανώνει: Δεν θα υπονομεύει τα θεμέλια της κοινωνίας μας αυτός. Δεν με νοιάζει πια για το τι κάνει και το πού βρίσκεται. ("Δεν με νοιάζει για το τι κάνει και πού βρίσκεται", "δεν με νοιάζει για το τι κάνει και πού βρίσκεται"...). Θέλω ν' αδιαφορώ πλήρως για την ύπαρξή του, έστω και αν... για να είμαι ειλικρινής, εξακολουθώ να νιώθω άσχημα. Λίγο άσχημα. Όχι όμως για την κατάστασή του, που ποσώς μ' ενδιαφέρει - ό,τι νιώθω ξεκινάει από την παιδική μου ηλικία, τελικά όλες οι απαντήσεις βρίσκονται σ' εκείνες τις εποχές. 

Φυλακισμένες μνήμες

Όταν πήγαινα στο Δημοτικό, στα Χανιά της Κρήτης, συμμετείχα σ' ένα μαθητικό συγκρότημα. Έπαιζα ακκορντεόν κι έτσι κάποια στιγμή πήγαμε στις εκεί φυλακές για να ψυχαγωγήσουμε τους κρατούμενους (το ίδιο φιλάνθρωποι όσο και οι "φιλόζωοι" που φροντίζουν με αγάπη τα φυλακισμένα σε κλουβιά πουλάκια τους). Τα στενά κελιά, που φευγαλέα είδα, δεν μπόρεσαν ποτέ να φύγουν απ' το μυαλό μου και -φευ- αυτή η εικόνα εξακολουθεί να με συνοδεύει, κοντά 40 χρονών γάιδαρος πια. Για χρόνια δεν μπορούσα να περνάω έξω από αυτή την περιοχή - ένιωθα σφίξιμο στην καρδιά κι έχανα το κέφι μου για μέρες (σ.σ.: αρκετά αργότερα ο καλύτερος φίλος μου έγινε δεσμοφύλακας - εδώ και 15 χρόνια δουλεύει εκεί μέσα - άσχετο). Ποτέ μου δεν σταμάτησα να νιώθω το ίδιο - και μόνο στο άκουσμα της λέξης "φυλακή". Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, όσο κι αν θέλω να το κάνω, ομολογώ ότι νιώθω ασφυκτικά και οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα (πολύ πιο εύκολα μού βγαίνει "μια τρέλα"...).

Το αποτέλεσμα

Πριν από 2 μήνες περίπου άρχισε να εκδίδεται η κυριακάτικη εφημερίδα "Το Πρώτο Θέμα", του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και του Θέμου Αναστασιάδη. Στην εφημερίδα αυτή αρθρογραφεί ο Αρης Δαβαρακης, περιγράφοντας σκηνές της καθημερινότητάς του μέσα σ' αυτό το κολαστήριο. Τα άρθρα του δεν διαβάζονται "με ευχαρίστηση", πονάνε τον ίδιο και πληγώνουν όλους εκείνους που διαθέτουν τη στοιχειώδη έστω ευαισθησία (σ.σ.: η δικαιοσύνη είναι τυφλή - άσχετο κι αυτό).

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είναι στη φυλακή. Ότι τον "μάντρωσαν" για να νιώθει πιο ασφαλής η κοινωνία μας... Δυστυχώς, όπως βλέπω, δεν μπορώ να σκεφτώ "φυσιολογικά" και  αδυνατώ να βρω οτιδήποτε θετικό στην απόφαση αυτή τής -τύφλα να 'χει- δικαιοσύνης. Απέτυχα. Α, και να προσθέσω κάτι ακόμα. Αν και κάποιες ενδείξεις δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές για μένα, θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι για τα σίδερα. Και ότι είμαι αθώος (αλλά μήπως, τελικά, αυτό που έγραψα είναι κακό; πολύ κακό; μήπως, βρε παιδιά, με προφυλακίσουν;)