Δεν υπάρχει πιο διαδεδομένος μύθος στο χώρο μας… Κανείς δεν πρόκειται να σε αμφισβητήσει (έξω από το χώρο…) αν του πεις ότι δεν τα κατάφερες στην καριέρα σου (ως ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης κ.ο.κ.) μόνο και μόνο γιατί επέλεξες να μείνεις έξω από… παρέες και κυκλώματα. Γιατί διάλεξες να μην κάνεις παραχωρήσεις, καταβάλλοντας τις συνέπειες…

Φυσικά, κανείς μέσα στο χώρο δεν πρόκειται να σε πιστέψει πραγματικά, αν υποστηρίζεις κάτι ανάλογο (γιατί εκεί, τουλάχιστον, ξέρουν την αλήθεια…). Είναι πολύ λογικό ένας άνθρωπος που θεωρεί ότι απέτυχε σ' ένα επάγγελμα (και ίσως ακόμα περισσότερο: σ' ένα τέτοιο επάγγελμα) να προσπαθεί να βρει δικαιολογίες για το περιβάλλον του (συγγενείς, φίλους κ.λπ.) όσο, κυρίως, για τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό που θεωρώ εξωφρενικό είναι, εμμέσως πλην σαφώς, να κατηγορείς όλους τους άλλους που έχουν μια καλή καριέρα, ή τέλος πάντων καλύτερη από τη δική σου.

Αν δεν τα καταφέρεις, τουλάχιστον μη λερώνεις τα πάντα γύρω σου. Απ' τη στιγμή που διάλεξες να μπεις σ' έναν τέτοιο χώρο, πρέπει να ξέρεις και να χάνεις. Να έχεις αξιοπρέπεια. Λέγοντας ότι τα πάντα στηρίζονται σε γνωριμίες, σε παρέες και κυκλώματα, δίνεις τροφή για ενδιαφέροντα σχόλια, είναι γεγονός… Όλοι γνωρίζουν πρόσωπα, συγκεκριμένα πρόσωπα, που στήριξαν καριέρες ολόκληρες σε κάποιες γνωριμίες, που ξεπούλησαν τα πάντα για να τα καταφέρουν. Τέτοιοι άνθρωποι υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Αλλά εσύ που κινήθηκες μέσα στο χώρο ξέρεις πως, πέρα από την "πανέξυπνη" Α ή τον "δακτυλοδεικτούμενο" Β, η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων σου δεν ακολούθησε τις "εύκολες" οδούς. Το ξέρεις αυτό.

Ξέρεις πολύ καλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων σου κόπιασε, έτρεξε, πικράθηκε πολλές φορές, έφτυσε αίμα για να καταφέρει ό,τι κατάφερε, μικρότερο ή μεγαλύτερο. Δεν μπορείς να τους προσβάλεις όλους αυτούς, έτσι δεν είναι; Τους κατηγορείς, με τον τρόπο σου, για ανηθικότητα ενώ ο ανήθικος είσαι εσύ.

Περί στεγανών και κυκλωμάτων…

Δημ.: Κάποιοι ισχυρίζονται πως δουλεύετε με μία κλίκα ηθοποιών;

Αλέξανδρος Ρήγας: Η ελληνική σόουμπιζ είναι τόσο μικρή που αυτοί οι ισχυρισμοί περί κυκλωμάτων και ομάδων μού φαίνονται τουλάχιστον αβάσιμοι. Μπορεί με τον χρόνο να αναπτύσσονται κάποιες φιλίες, συμπάθειες οι οποίες κατά κύριο λόγο βασίζονται σε μία καλλιτεχνική εκτίμηση. Με την πάροδο του χρόνου, όπου ο καθένας δηλώνει την παρουσία του σε αυτήν τη δουλειά λογικό είναι να μπαίνει από μόνος του σε κάποιες ομάδες.

Δημήτρης Αποστόλου: …Για μένα η θεωρία περί στεγανών και κυκλωμάτων είναι μίζερη δικαιολογία. Κοίτα, έχεις έναν ρόλο στα χέρια σου. Δεν ζεις στη Νέα Υόρκη, αλλά στην Αθήνα. Η δεξαμενή δεν είναι απύθμενη. Για κάποιους ρόλους έχεις στο μυαλό σου 10-20 υποψηφίους… Με κάποιους έχεις δουλέψει ξανά, με κάποιους θέλεις να δουλέψεις και δεν κάθεται, κάποιοι δεν θέλουν να δουλέψουν μαζί σου. Κάποια στιγμή οι επιλογές σου λιγοστεύουν και γίνονται όλοι κι όλοι πέντε άνθρωποι.

Αλέξανδρος Ρήγας: Και ξέρεις ποιοι σου έχουν εμπιστοσύνη και το αντίστροφο. Συρρικνώνεται κάποια στιγμή ο κύκλος και αυτό μερικοί το ονομάζουν "κλίκα". Η ανάγκη τού να υπάρχεις σε φτάνει εκεί. Λογικό δεν είναι; Και κάτι άλλο: Μην ξεχνάμε ποτέ και τον αστάθμητο παράγοντα τύχη: Μπορεί να βρεθείς την κατάλληλη στιγμή με τους κατάλληλους ανθρώπους ή να βρεθείς τη λάθος στιγμή με τους λάθος ανθρώπους. Το τυχαίο καθορίζει πολλά πράγματα. Και αυτό ισχύει για όλους, για ηθοποιούς, κειμενογράφους, σκηνοθέτες… Πολλές φορές το τυχαίο μπορεί να φτιάξει μία δουλειά πολύ πιο σημαντική από αυτήν που εσύ μπορείς να προγραμματίζεις τρία χρόνια στο μυαλό σου.

Δημήτρης Αποστόλου: …Επειδή σε αυτήν τη φάση της ζωής μου δεν μασάω τα λόγια μου, αυτό το περί στεγανών είναι μία πρόφαση των "εκτός". Δηλαδή αυτών που μένουν και θα μείνουν έξω από τα πράγματα για δεκάδες χιλιάδες λόγους.

Από συνέντευξη στην Μαρία Παπαθανασίου

Πηγή: Ένθετο περιοδικό "Εικόνες" (εφημερίδα Έθνος της Κυριακής), τεύχος 148