Νέο σεμινάριο σεναριογραφίας θα πραγματοποιηθεί από την Ε.Σ.Ε. (Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας) σε συνεργασία με τον Εκπαιδευκό Όμιλο Δομή (http://www.iekdomi.edu.gr/ )

Το σεμινάριο έχει προγραμματιστεί για το διάστημα μεταξύ 25 Μαΐου και 3 Ιουλίου 2009, είναι διάρκειας 6 εβδομάδων, 66 διδακτικών ωρών, και θα διεξάγεται Δευτέρες (τα θεωρητικά) και Τετάρτες (τα εργαστήρια) απογεύματα, ενώ κάθε Παρασκευή καταξιωμένοι σεναριογράφοι θα παρουσιάζουν το έργο τους (master classes).

Αναλυτικότερα, όσον αφορά στα θεωρητικά μαθήματα προβλέπονται έξι τετράωρες διδασκαλίες (κάθε Δευτέρα) -συν τρεις συμπληρωματικές, ενδεχομένως, τις Παρασκευές- και το περιεχόμενο τους είναι, ενδεικτικά, το εξής:

1. 

Γενικές αρχές

Το επάγγελμα του σεναριογράφου και οι απαιτήσεις του – δραματουργικές αρχές και κινηματογραφική γλώσσα – γράφοντας για την τηλεόραση και το σινεμά – σεναριογραφία, λογοτεχνία, θέατρο.

2.      

Από την αρχική ιδέα στο τελικό σενάριο

Πηγές, μοτίβα, θέματα – τα στάδια ανάπτυξης – το treatment – η σκαλέτα – το γράψιμο των σκηνών – οι διορθώσεις.

3.      

Χαρακτήρες – Διάλογοι

Η δημιουργία των ηρώων – τα χαρακτηριστικά, ο λόγος και η δράση τους – οι δραματουργικές λειτουργίες στην αφήγηση.

4.      

Αφηγηματικές δομές – Πλοκή

Το χτίσιμο της ιστορίας – τρόποι αφήγησης – κανόνες κλασικής δραματουργίας – Διάρθρωση, κλιμακώσεις, επίπεδα σύγκρουσης.

5.      

Σεναριακά είδη

Τα κινηματογραφικά είδη και οι συμβάσεις τους – διαφορετικά στιλ, φορμά και budgets – κινηματογραφικό και τηλεοπτικό σενάριο – ζητήματα διασκευής.

6.      

Η Αγορά του σεναρίου – τακτικές προώθησης, πώλησης -

κινηματογραφική παραγωγή, τηλεοπτικά κανάλια, φεστιβάλ – πνευματικά δικαιώματα και τεχνικές διαπραγμάτευσης – κυκλώματα παραγωγής, διανομής, εκμετάλλευσης.

[6 τετράωρες διδασκαλίες: Δευτέρες απογεύματα].

Τα εργαστήρια, αντιστοίχως, πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη απόγευμα. Σε αυτά κάθε σπουδαστής γράφει τη δική του μικρού μήκους ταινία και συμμετέχει σε ασκήσεις δημιουργικής γραφής, καθώς και στη διαμόρφωση των υπολοίπων projects στα πλαίσια της ομάδας. Κάθε διδάσκων σεναριογράφος αναλαμβάνει τον συντονισμό και την καθοδήγηση των ομάδων εργασίας (περ. 10 σπουδαστές / ομάδα), έτσι ώστε στο τέλος των έξι εβδομάδων κάθε σπουδαστής να έχει ολοκληρώσει το προσωπικό του μικρού μήκους σενάριο.

[6 τετράωρα εργαστήρια σε ομάδες σπουδαστών: Τετάρτες απογεύματα].

Δεν είναι λίγοι όσοι... αντιστέκονται να ανοίξουν και αυτοί προφίλ στο Facebook.

Γιατί, απλά, δεν τους αρέσει και νιώθουν ότι δεν τους αφορά. Ενδιαφέρονται για άλλα πράγματα και πάντως σίγουρα βρίσκονται σε καλύτερη θέση απ’ όσους είναι εθισμένοι σ’ αυτό (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι – και είναι αρκετοί).

Υπάρχουν όμως και... οι πολέμιοι του facebook, απολύτως εχθρικοί ακόμα και στην ιδέα - γιατί άκουσαν κάτι άσχημο στην τηλεόραση, γιατί αυτά είναι «κόλπα των Αμερικάνων ώστε να ξέρουν ποιοι είμαστε και τι κάνουμε» κ.λπ. Συνωμοσιολόγοι και δογματικοί, απορρίπτουν με μεγάλη ευκολία ό,τι δεν γνωρίζουν ή ό,τι τους φοβίζει.

Δεν θα σου κάνω εδώ «κατήχηση» για τα θετικά του facebook, ούτε και θα σου κρύψω κάτι, θα σου μιλήσω για το facebook όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι (με σωστό ή λάθος τρόπο).

Κανείς δεν σε αναγκάζει να δημιουργήσεις προφίλ, ούτε σε υποχρεώνει, αν το φτιάξεις, να αναφέρεις κάθε πτυχή της ζωής σου, είτε μέσα σε κείμενο είτε με την παράθεση φωτό που απεικονίζουν ιδιαίτερες προσωπικές σου στιγμές. Μπορείς και να έχεις κλειστό προφίλ (το βλέπουν μόνο οι φίλοι σου ή όσοι εσύ επιλέγεις) - υπάρχουν αρκετές ρυθμίσεις ώστε να το προσαρμόσεις ανάλογα με τις επιθυμίες και τις προτεραιότητές σου.

Θα πρέπει να ξέρεις όμως τι θα βρεις στο facebook.

Τι σε περιμένει.

Αυτό εξαρτάται από σένα. Ο διαδικτυακός κόσμος είναι ο κόσμος γύρω σου. Οι άνθρωποι που βλέπεις στην καθημερινότητά σου, μόνο που στο Διαδίκτυο είναι λίγο πιο εκδηλωτικοί...

Ας ξεκινήσουμε από τα γνωστά, αν και δεν ξέρω αν είναι τόσο γνωστά σε σένα...

Με το facebook, λοιπόν, έχεις μία ακόμα οδό επικοινωνίας με τους φίλους σου, αυτούς που έχεις έξω, στην... πραγματική ζωή.

Αν σ’ ενδιαφέρει, μπορείς να αποκτήσεις νέους φίλους και να συναντήσεις ανθρώπους που, υπό διαφορετικές συνθήκες, δεν θα είχες τη δυνατότητα να έχεις μαζί τους την παραμικρή επαφή.

Κι αυτό είναι ένα από τα πιο ισχυρά κομμάτια σε τούτη τη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Αν ψάξεις, έχοντας λίγη υπομονή, θα γνωρίσεις αξιόλογους ανθρώπους. Προσέγγισέ τους διακριτικά, χωρίς φλυαρία και… περίσσιο ενθουσιασμό. Είναι πολύ εύκολο να σε παρεξηγήσουν., γιατί εκείνοι έχουν ήδη σχηματίσει μια «εικόνα». Και προσέχουν...

Από τη στιγμή που η ελληνική κοινότητα ήδη αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες μέλη, δημιουργούνται οι συνθήκες μιας μεγάλης κοινωνικής ομάδας με όλα τα χαρακτηριστικά τής «έξω» ζωής, μεγεθυμένα μάλιστα λόγω της φύσης του Διαδικτύου.

Το ανομολόγητο, η υποκρισία και η φτήνια κάποιων ανθρώπων, παίρνουν εδώ «άλλες» διαστάσεις. Θεωρούν ότι το Διαδίκτυο τούς επιτρέπει να εκδηλώνονται πιο ελεύθερα, χωρίς τις εξαρτήσεις και τους περιορισμούς μιας άμεσης προσωπικής επαφής ή σχέσης, προσωπικής ή επαγγελματικής.

Αρκετοί είναι εκείνοι που θα σε πλησιάσουν για να γίνετε “facebook friends”. Θα εξαρτηθεί από την... αποδοτικότητα της φωτογραφίας σου ή από την επαγγελματική σου ιδιότητα. Ανάμεσά τους και ουκ ολίγοι αγενείς, αδιάφοροι, ανεγκέφαλοι, εγωπαθείς, ωφελιμιστές.

Κάποιοι δεν θα σου στείλουν ούτε ένα μήνυμα, απλά θα θελήσουν να σε προσθέσουν στην ατέλειωτη λίστα -έναν αδιάφορο αχταρμά- των «φίλων» τους. Η αέναη αναζήτηση και η προσθήκη νέων «φίλων» στη συλλογή τους είναι το μόνο που τους απασχολεί - και όχι εσύ… Αν επικοινωνήσεις μαζί τους, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σε ενθουσιάσει το αποτέλεσμα.

Γενικότερα, δεν υπάρχει λόγος να γεμίζεις το προφίλ σου με κάθε λογής facebook friends – αν βέβαια δεν έχεις την παραμικρή επιθυμία να επικοινωνείς μαζί τους, είτε από την αρχή, είτε από κάποια στιγμή και μετά.

Επίσης, θα σε πλησιάσουν πολλοί, ίσως πάρα πολλοί, για να κάνετε... σχέση. :)

Αν είσαι λίγο... ψώνιο, εδώ θα την ψωνίσεις εντελώς. Θα νιώσεις κάτι σαν το κέντρο του κόσμου, όπου άπειροι θαυμαστές θα πέφτουν στα πόδια σου, για ένα σου λόγο. Για μία σου λέξη και τελικά, για ένα τους όνειρο, να σε συναντήσουν... Κακές σκέψεις, όπως το ότι όλοι αυτοί κάνουν το ίδιο με άπειρους άλλους/ες, δεν θα πρέπει να σε απασχολούν, γιατί «σε χαλάνε».

Το facebook έχει γίνει ένα ιδανικό καταφύγιο για τους απανταχού «αδικημένους» (και δεν ξέρω αν το “Myspace” διεκδικεί ακόμα την πρωτιά...). Αυτό λοιπόν το μαγικό site μπορεί -ή ελπίζουν- να τους αναδείξει ή να τους «ξεμπλοκάρει» με τον ένα ή άλλο τρόπο, ή τουλάχιστον να τους ανεβάσει ψυχολογικά, την ίδια στιγμή που η καθημερινότητά τους δεν είναι το ίδιο γενναιόδωρη.

Ναρκισσευόμενες και -ολίγον τι, μια στάλα- χαζοχαρούμενες Barbie ψάχνουν τον πρίγκηπά τους, ενώ Μήτσοι-Ταρζάν αναζητούν την Τζέην τους (συμβιβάζονται όμως και την Τσίτα).

Αυτά βέβαια μεταξύ σοβαρού και αστείου – και πάντως όχι... καλογερίστικα.  :)

Το φλερτ αρέσει στον καθένα, ανεξάρτητα από την ηλικία ή την όποια κατάστασή του. Το «παιχνίδι» έχει ενδιαφέρον, αρκεί να μην νιώθεις ότι είναι το μόνο που σε αφορά – αν μη τι άλλο γιατί αυτό θ’ αποτελέσει πηγή... αλυσιδωτών απογοητεύσεών σου.

Ακόμα κι εκείνοι που τα ζητούμενά τους επικεντρώνονται αποκλειστικά σε ανθρώπους με... ενδιαφέρουσες φωτογραφίες, δύσκολα ανέχονται την ανοησία των άλλων. Ωραιοπαθείς, εγωιστές και ματαιόδοξοι, χωρίς γνώθι σ’ αυτόν, ή απλά ταλαίπωροι, έχουν πολλές απαιτήσεις. «Ξεφυλλίζουν» φωτό, συγκρίνουν και αποφασίζουν (υπάρχει βέβαια και ο διόλου αμελητέος πληθυσμός για «κάθε χρήση» και «διά πάσα νόσο»).

Αν προκύψουν προσωπικές συναντήσεις… βρίσκουν προβλήματα. Δεν «καλύπτονται» εύκολα, θέλουν κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι περισσότερο, και κατά έναν διαβολεμένο λόγο κάνουν πάντα λάθος επιλογές. Τελικά, μένουν μόνοι και απογοητευμένοι, αλλά σε διαρκή αναζήτηση με βάρκα την ελπίδα.

Παρ’ όλο που αρκετοί από αυτούς δεν απογοητεύονται ποτέ. Είναι άλλωστε τόσο (σε ιδιόμορφη νιρβάνα πάντως) απελπισμένοι και είναι τόσοι πολλοί, ώστε αργά ή γρήγορα βρίσκουν μια «λύση - και βλέπουμε», μεταξύ τους.

Οι άλλοι περιχαρακώνονται... Επιφυλακτικοί στο έπακρο, θα απορρίψουν πολύ εύκολα την προσπάθειά σου να τους προσεγγίσεις. Γνωρίζουν ότι, αν αφεθούν, θα μπουν σε ενοχλήσεις και περιπέτειες.

Και έχουν δίκιο.

Όλ’ αυτά  για έχεις μια γενικότερη εικόνα... Δεν ήταν αρκετά;  :)

Θα σου ξαναπώ όμως ό,τι σου ανάφερα στην αρχή. Αν και η αλήθεια είναι ότι το facebook αλλιώς ξεκίνησε - ακόμα και σήμερα μπορείς να βρεις τους ανθρώπους που θες, ανθρώπους αξιόλογους, «συμβατούς» και φιλικούς με σένα, και να το χρησιμοποιήσεις ως ένα πολύ καλό μέσο επικοινωνίας με παλιούς και νέους γνωστούς.

Φτιάξε, λοιπόν, το δικό σου προφίλ στο Facebook, χωρίς φόβο και πάθος...  :)

Με προσοχή, από εκείνη τη στιγμή και μετά.

Επικοινώνησε με τους φίλους σου και απόκτησε νέους μέσα από προσεκτικές επιλογές. Αρνήσου requests ατόμων με τα οποία δεν έχεις τίποτα κοινό ή αντιλαμβάνεσαι, μέσα από το προφίλ τους, τι άνθρωποι είναι και τι αναζητούν.

Και... μην κολλήσεις με το facebook.

Η ζωή σου δεν πρόκειται να γεμίσει μένοντας σ’ ένα δωμάτιο, μπροστά στον υπολογιστή.

Η ζωή είναι αλλού...

Και το ξέρεις.

Με τους δικούς σου ανθρώπους, με τους φίλους σου – και με τους νέους φίλους που θα αποκτήσεις στο facebook.

Καλή αρχή...  :-)

Έναρξη 15 Οκτωβρίου
7:00 μ.μ - 9:00 μ.μ.

Διάρκεια σεμιναρίου: 40 ώρες

Οι συναντήσεις θα διαρκούν 2 ώρες και θα γίνονται δύο φορές την εβδομάδα.

Ενδεικτική δομή μαθημάτων:

• Από την Ιδέα στο σενάριο
• Χαρακτήρας: εσωτερική και εξωτερική σύγκρουση
• Δομή – Γραμμές έντασης και ανατροπές
• Εξέλιξη και Ανατροπή Χαρακτήρα
• Δευτερεύοντες χαρακτήρες και πλοκές
• Χτίζοντας σκηνές και υπογραμμίζοντας τις εντάσεις
• Δίνοντας ζωή στην ιστορία – Διάλογοι

Τηλέφωνο επικοινωνίας:  6936-613.774

Email:  moviesdontgrowontrees@gmail.com

Για άλλη μια φορά «έγραψε» ο Στάθης (Ελευθεροτυπία, 10/5/08). Σχολιάζοντας ένα κομμάτι της τηλεοπτικής μας καθημερινότητας που, φευ, έχει μπει πλέον για τα καλά στην καθημερινότητα πολλών τηλεθεατών. Τις πρωινές εκπομπές, που βέβαια επεκτείνονται ως ύφος και ως μορφή και σε άλλες ζώνες.

Μια απίστευτη κιτσαρία κατακλύζει τις οθόνες μας, με ανθρώπους που -σίγουρα, με κάποιες εξαιρέσεις- ρυπαίνουν όσες τηλεοπτικές συχνότητες, απλόχερα, τους φιλοξενούν. Βλαμμένοι, νούμερα, ψωνάρες, ένα παρδαλό και πυροβολημένο συνονθύλευμα που φωνασκεί, ανταλλάσσει σοβαροφανείς απόψεις και «αβασάνιστες» κριτικές, χορεύει και οπισθιοχτυπιέται, «αστειεύεται» και χαζογελάει, καθαρίζει, απολυμαίνει – και φυσικά παρέχει αφειδώς συμβουλές διά πάσα νόσο κ.λπ.

Μόνο που... εμείς, οι τηλεθεατές τούς δίνουμε το βήμα. Αν γυρνούσαμε την πλάτη, έστω και για λίγο, τα κανάλια που τώρα βολεύονται με αυτά τα ηλίθια σχήματα, θα τα έβαζαν στην άκρη και, πιστέψτε με, με τον πιο ακραίο, απόλυτο και «στιγμιαίο» τρόπο. Άρα ίσως εδώ να υπάρχει ένα θέμα... Για όλους μας.

Ας δούμε όμως τι αναφέρει ο Στάθης:

«...Βλέπω τις όλο και πιο λίγες φορές που πέφτω πάνω στα ελληνικά κανάλια στην τηλεόραση, μια φυλή που χτυπιέται στις οθόνες χορεύοντας πρωί-πρωί, σκούζοντας για όλα χωρίς να λέει τίποτα για οτιδήποτε, κάτι λαμέ ανέραστα αφασικά μαλάκια, αγλωσικά, κενότατα που έχουν κάνει τη μαλακία φραπέ. Χρόνια τώρα, τσόκαρα και ξέκωλα αγκαλιά με καφετζούδες, μάντισσες και ωροσκόρους κανοναρχούν στον λαό αποβλάκωση με το καντάρι. Και πληθύνονται οι τζουτζέδες. Και ο λαός ρουφάει όλο και περισσότερο ό,τι του ξερνάνε οι λάμιες. Και λιγοστεύουν τα παιδάκια που, όλο και πιο πολλά, όλο και πιο νωρίς αρπάζει αυτή η πανούκλα και τα κάνει ζόμπι, ραγιάδες, φρόκαλα. Πολτό. Συβαρίτες τρίτης διαλογής...».

Το απόσπασμα του Κώστα Γεωργουσόπουλου, που βρίσκεται στο κλείσιμο αυτού του κειμένου, μπορούν να το «καταλάβουν» πολλοί άνθρωποι. Ίσως, όμως, όσοι εργάζονται σε καλλιτεχνικούς χώρους να μπορούν να το καταλάβουν... λίγο περισσότερο. Σε χώρους, δηλαδή, όπου η ανασφάλεια είναι το κυρίαρχο στοιχείο, όπως και η προσωπική απαξίωση λόγω της πανταχού παρούσας ανεργίας, έλλειψης «τύχης» ή, πιο απλά, λόγω των πραγματικών δεδομένων (μεγάλη προσφορά, συγκριτικά ελάχιστη ζήτηση).

Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι κ.λπ., κ.λπ., βρίσκονται -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- σε αδιέξοδο. Κάποιοι καταφέρνουν να ξεφύγουν για λίγο, και τότε θεωρούν ότι, επιτέλους, ξέφυγαν εντελώς... όμως η συνέχεια τούς επαναφέρει στα ίδια ή σε ακόμα χειρότερα αδιέξοδα.

Από τις χιλιάδες ανθρώπων που θέλουν να υπάρχουν επαγγελματικά στην καλλιτεχνία, λίγες εκατοντάδες είναι αυτοί που μπορούν να έχουν μια πραγματικά σταθερή πορεία, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης αποκλειστικά από τη δουλειά τους.

Μόνο που εδώ, πέρα από την εξαντλητική αυτή καθημερινότητα, τα χαμένα όνειρα είναι αυτά που τους πονάνε περισσότερο. Οι ατέλειωτες σκέψεις για «λάθος πορεία».

Στον χώρο τους υπάρχουν πάντα οι «επιτυχημένοι», αυτοί που προχώρησαν. Μόνο που και αυτοί, πολύ συχνά, δεν είναι παραδείγματα για μίμηση... Όταν οι «μικροί» καταφέρουν να συναντήσουν τους «μεγάλους» (συνήθως με την προσδοκία κάποιας συνεργασίας ή στα πρόθυρα αυτής), απογοητεύονται. Δεν είναι αυτό που περίμεναν. Περίμεναν σ’ εκείνους να δουν την εικόνα του εαυτού τους στο μέλλον, όπως το ελπίζουν τουλάχιστον. Κι όμως βρίσκονται αντιμέτωποι με αγενείς, συμπλεγματικές και ανισόρροπες προσωπικότητες, με τύπους τσακισμένους από τη δική τους προσπάθεια να επιβληθούν, να ξεχωρίσουν. Το βλέμα τους είναι αδιάφορο, διάφανο, ή και ειρωνικό. Βιάζονται, «δεν έχουν χρόνο», βαριούνται...

Ανάμεσά τους και οι ρυπαροί στην ψυχή, οι αριβίστες, οι υπερφίαλες μετριότητες («φαινόμενα» των τηλεοπτικών καιρών), οι κυνικές περσόνες που ακόμα και για ένα τους χαμόγελο ζητούν ανταλλάγματα. Έτοιμοι, χωρίς πρόβλημα ή ενοχές, να κοροϊδέψουν, να προσβάλουν ή και να εξαπατήσουν ακόμα, δίνοντας υποσχέσεις χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Άψυχες καρικατούρες, σκιά του παλιού τους εαυτού, που έπαψαν πια να βλέπουν πρόσωπα, μπορούν πια να διακρίνουν μόνο φιγούρες για αξιοποίηση, επαγγελματική ή προσωπική.

...Το σίγουρο είναι ότι τα παραπάνω δεν τα γνωρίζουν όσα νέα παιδιά επιθυμούν να μπουν στους χώρους αυτούς, για να δώσουν σάρκα και οστά στα όνειρά τους, για να κάνουν ό,τι προστάζει η ψυχή τους ή, απλά και μόνο, για να γίνουν και αυτά «κάτι», κάτι σημαντικό...

«Η σταθερή δουλειά που σού εξασφαλίζει έστω και το μίνιμουμ της επιβίωσης είναι ένας παράγοντας ισορροπίας ψυχικής, οικονομικής, οικογενειακής. Όταν αυτή η σταθερότητα κλονίζεται, απειλείται και όταν εκλείπει τότε αρχίζουν τα βάσανα, τα αδιέξοδα, τα άγχη, η απελπισία, η κατάθλιψη.

Και τότε, με την έλλειψη των στοιχείων της ισορροπίας ο άνθρωπος που μένει χωρίς έρεισμα γίνεται καχύποπτος, εχθρικός, επιθετικός, δείχνει ψάχνοντας τους εχθρούς ή τα αίτια της κακοδαιμονίας του ή, στην απελπισία του, τα κατασκευάζει.

Άλλοτε πάλι για να εξασφαλίσει έστω τα στοιχειώδη μέσα διαβίωσης καταφεύγει σε αναξιοπρεπείς συμπεριφορές, προσφέρεται προς εκμετάλλευση, γίνεται διαθέσιμος για κάθε χρήση. Ταπεινώνεται, αυτοοικτίρεται, συχνά προδίδει αξίες, αγάπες, συγγένειες, ιδέες».

Προσθέτω:

...γιατί νιώθει ότι μόνον έτσι μπορεί να ζήσει.

Και τότε «πεθαίνει». Υπερβολικό;

Χάνει, όμως, για πάντα τη δική του ζωή, τον εαυτό του. Συνηθισμένο.

MFI SCRIPT WORKSHOPS:  Πρόσκληση Ενδιαφέροντος– Πρόγραμμα 2008

Το Μεσογειακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (Μ.Ι.Κ.) διοργανώνει για 9η χρονιά τα εργαστήρια συγγραφής σεναρίου MFI Script Workshops, με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της ΕΡΤ.

Τα εργαστήρια σεναρίου του Μ.Ι.Κ. συνιστούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης και συγγραφής σεναρίου, το οποίο αποτελείται ετησίως από 2 εντατικά workshop που διεξάγονται στα νησιά Νίσυρο και Σάμο και 2 διαδικτυακά on-line workshop που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα του Μ.Ι.Κ. Γνωστοί και ιδιαίτερα καταξιωμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές σεναριογραφίας από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη συμμετέχουν στο πρόγραμμα ως εκπαιδευτές, ενώ το Μ.Ι.Κ. προσκαλεί ετησίως φημισμένους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου για μια σειρά ειδικών διαλέξεων, masterclass κτλ.

Ο βασικός στόχος του προγράμματος είναι η πλήρης ανάπτυξη των project που συμμετέχουν σε αυτό, από μια αρχική μορφή εκτεταμένης περίληψης (treatment) σε ένα ολοκληρωμένο σενάριο, μέσω μιας διαδικασίας εργαστηρίων που δίνουν έμφαση στην ιστορία και τις βασικές αρχές δραματουργίας. Η μεθοδολογία του προγράμματος εστιάζει στη δουλειά σε ομάδες και περιλαμβάνει συγγραφή, ανάλυση σεναρίου, κριτική αναθεώρηση της αρχικής ιδέας και επανασυγγραφή. Παράλληλα αποσκοπεί στη δραματουργική ανάπτυξη των βασικών συστατικών στοιχείων ενός σεναρίου, όπως είναι η ιστορία, το θέμα που εξερευνά, οι χαρακτήρες και το γενικότερο περιβάλλον.

1ο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ:  22 Ιουνίου – 5 Ιουλίου 2008   (ΝΙΣΥΡΟΣ)

2ο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ:  Σεπτέμβριος 2008   (ON-LINE(

3ο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ:  12 – 18 Οκτωβρίου 2008   (ΣΑΜΟΣ)

4ο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ:  Δεκέμβριος 2008   (ON-LINE) 

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε επαγγελματίες καθώς και ανερχόμενους σεναριογράφους ή σεναριογράφους/σκηνοθέτες, προερχόμενους από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, οι οποίοι έχουν κάποιο project υπό ανάπτυξη για ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους.

Άλλοι επαγγελματίες του οπτικοακουστικού τομέα, όπως καθηγητές σεναριογραφίας, παραγωγοί, επιμελητές σεναρίου, σκηνοθέτες, ή και απόφοιτοι κινηματογραφικών σχολών, μπορούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα ως παρατηρητές – προτεραιότητα δίνεται σε συν-σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς των επιλεχθέντων project.

Ο αριθμός συμμετεχόντων ετησίως είναι 28 (20 θέσεις για συμμετέχοντες με σενάριο και 8 θέσεις για παρατηρητές).

Για αιτήσεις συμμετοχής, καθώς και για μια αναλυτική παρουσίαση του Μ.Ι.Κ. και των δραστηριοτήτων του, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: www.mfi.gr.

Για περισσότερες πληροφορίες ή διευκρινίσεις μπορείτε να επικοινωνήσετε απευθείας με το Μεσογειακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.

Το πρόγραμμα  MFI Script Workshops έχει δίδακτρα 1.500 Ευρώ για συμμετέχοντες με σενάριο και 1.000 Ευρώ για τους παρατηρητές.

Διαμονή και διατροφή καλύπτονται πλήρως.

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΝ: 15 Μαρτίου 2008

Μεσογειακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου

Βαρβάκη 38, 114 74 Αθήνα

Τηλ/Φαξ:  210-64.57.223  

E-mail: info@mfi.gr   mfi-www@ath.forthnet.gr

The board of the FSE has called on its member guilds to demonstrate their support of the American writers’ strike on the international day of solidarity, Wednesday 28 November. The member guilds have responded with an impressive show of solidarity all over Europe.

The FSE member guilds have been extremely creative and innovative in producing and up-loading videos and images on the Internet and the FSE board and president wishes to thank you/them all for the impressive show of solidarity which proves once again that the European Federation of Screenwriters in Europe is an important and well coordinated institution.

Demonstrations and events have taken place throughout Europe, including France, Germany, the UK, Portugal, Ireland, the Netherlands, Belgium, Switzerland, Spain and Greece. Further demonstrations and events have taken place throughout the world, including Australia, New Zealand, Canada and Mexico, leading to intensive and favorable media coverage.

To see the videos-clips from Ireland, UK, Germany, Switzerland, France, Greece and Flanders, please check:

http://youtube.com/user/writersdayofsupport

Dear Members of the International Writers' Community:

We at the Writers Guild of America extend our heartfelt thanks to members of the international community for your unprecedented and robust outpouring of support for our cause on International Solidarity Day on November 28. We were moved and inspired by the hundreds of scribes who marched in front of the Eiffel Tower in France, at the Brandenburg Gate in Germany, and on the streets of Canada, England, Australia, Spain, Portugal, The Netherlands, Wales, and Mexico. Clearly, our fight to win fair compensation from global media corporations has struck a chord with writers everywhere.

The scope of the protests was truly impressive: In Berlin, over 100 German writers carried WGA picket signs at the Brandenburg Gate. Hundreds of writers marched in freezing temperatures in Montreal and Toronto. In Amsterdam, an auditorium full of writers cheered our cause. We have heard from the Portuguese Screenwriters Guild, the Writers Guild of Great Britain, the International Affiliation of Writers Guilds, the Writers Guild of Canada, the Screenwriters Guild of Germany, and the Federation of Screenwriters in Europe. Members of the Irish Playwrights and Screenwriters Guild marched for our cause dressed as leprechauns!

At home, WGA members with international backgrounds marched at NBC Studios in Burbank, California. Jean-Yves Pitoun, a French native and WGA West member, stressed that the fight in the U.S. has an impact abroad:

"Europeans are very carefully watching the writers, actors, and directors in the U.S. because Rupert Murdoch is everywhere."

We thank you for reinforcing that fair compensation for writers is a worldwide cause. Together our voices will be heard.

Sincerely,

Board of Directors

Writers Guild of America West

Subject: Thank You So Much for the International Day of Solidarity

Dear Friends of the IAWG:

I am on a short break from the negotiations in Los Angeles, and have a chance to send you this note.

Second, and more important, I want to express my profound gratitude to all of you for invoking and then so effectively implementing the International Day of Solidarity on November 28. Your support means so much to our members. It was an inspiration to see our strike signs held high all over the world. Your steadfastness and willingness to spread the gospel were above and beyond the call of duty. I am proud to count all of you among my friends.

Thank you so very much!

In solidarity,

Michael Winship

President

Writers Guild of America, East

Η συνέντευξη που ακολουθεί είναι του Florian Henckel von Donnersmarck, που κέρδισε το ευρωπαικό βραβείο καλύτερης ταινίας & το ξενόγλωσσο Όσκαρ με τη πρώτη του ταινία
μεγάλου μήκους "Η ζωή των άλλων" (The Lives' of Others) 

Days of His Lives:
The Lives of Others' Florian Henckel von Donnersmarck

By Jenelle Riley

THE PITCH

With Florian Henckel von Donnersmarck's heartbreaking look at how strangers can save one another hitting DVD this week, CS Weekly spoke with the filmmaker about his Academy Award-winning film.

Though Florian Henckel von Donnersmarck's acclaimed feature debut The Lives of Others is set in 1984 East Berlin, the writer-director has found himself surprised by the universal reach of the story. The plot centers on a lonely but loyal agent (Ulrich Mühe, who passed away last month) for the Stasi (the government's secret police, which disbanded after the fall of the Berlin Wall) who begins spying on a playwright (Sebastian Koch) and his actress girlfriend (Martina Gedeck) and finds himself compelled to protect the couple. "The fact that people are somehow getting this movie all over the world means that everybody knows the Stasi," Donnersmarck notes. "Everybody knows what it feels like when your privacy is invaded, it's one of those things that has happened to everybody in some way or another. Maybe we can no longer call it one organization like the Stasi, but it's certainly everywhere." The film was the unexpected winner (over Pan's Labyrinth) for Best Foreign Film at this years Oscars, and an American remake is already in the works.
Donnersmarck made several well-received short films before making the leap with his first feature, and The Lives of Others is a wonderfully confident debut that deals literally and figuratively in shades of grey. It helps that his script is lean and taut, without a wasted line of dialogue. It's interesting to note that Donnersmarck is related to Peter Morgan (The Queen, The Last King of Scotland), another screenwriter who enjoyed a terrific year -- Morgan is married to his cousin -- and Donnersmarck says the two have a healthy competition.

- Are you asked more about directing the film or writing the script?
- Definitely directing. I'm always so glad when I can speak about the screenwriting. Although I'm the writer and director, when I go places they usually say, "Welcome the director of The Lives of Others." I always say, "Hey, wait a minute, I'm also the screenwriter! And it was more work writing the screenplay than directing the film, so please, the screenwriter in me is deeply offended!" I don't quite understand that. I think it has something to do with the fact that many screenwriters are all too polite and self-effacing. I'm always glad when a screenwriter gets the kind of recognition a director gets. Sometimes a screenwriter emerges and people recognize how great he is and how it is the most essential part of a film.

- How much, if at all, were you influenced by Francis Ford Coppola's The Conversation?
- I didn't actually know “The Conversation” until I wrote the second or third draft, and then one of the producers -- who actually left the project -- said I should watch The Conversation. I looked for it in German video stores and it wasn't available anywhere. So, I had to wait about a month and a half until it appeared in the Berlin Film Museum. I watched it then, and I liked it. I especially liked the visual world of it. Something I generally admire with Coppola is the way he always tackles big moral questions. I think that's one of the most interesting things in film, you can really get to the essence of a moral question. I've watched it a few times since then. One thing I find very frustrating is the end. To me, the end of a film is the most important thing. If someone calls me and says, "We have this really great screenplay, do you want to take a look?" I'll say, "How do the last 15 minutes compare to the rest of the film?" If they say, "The last reel would need work," I say, "I don't want to read it." Because I know if you get that right, the essence of the screenplay is right.

- Have endings always been important to you?
- Even in my early short films, if I didn't have a really powerful end in mind that was a little bit stronger than the rest of the film, or at least as strong, I would never go about doing a project. The end does not take care of itself, it really doesn't. At the end of the day, it's the end that will allow you to go out of a film with the feeling that this film has helped you in your life. Which is, in some way, what I think we screenwriters and filmmakers should attempt to do. If the end isn't right, then you're just telling a story. And, in a way, not as powerful a story as you could be telling. A story is not just there for entertainment, I think it's there to in some way help you in life. As a storyteller, especially in films, you get to be something like a therapist for two hours. If the end isn't right, it feels like if at the end of a therapy session your therapist said, "Oh, yeah, okay, that's an interesting point, but I have another appointment. See you next week." You go out there thinking, "Is this guy in any way interested in me or does he just want the money?" That's the feeling I sometimes get from films where the end just isn't right. I can assure you that won't happen to me. I won't ever be tempted into going into a film thinking, "Well, I'll find a good end." I actually have one screenplay I worked on, and I think the first 80 minutes are fantastic, but the end is just not there. I searched for it for about a year and still can't find it. I think I'm going to just throw it away because it's not there. The end is like the backbone of the film.

- Is it true the screenplay came about from a single image you imagined one day?
- I had this image of a guy sitting in this depressing room with earphones on his head, and from that I developed the screenplay. I had the idea back in '97. This was my first year at film school, and our film professor had this creativity exercise he did with us. He said creative imagination was like a muscle that you have to work out like Arnold Schwarzenegger works out his pectorals. But you have to go for complete overload, not gradually increase the weight load. So he set out this assignment that in the first eight weeks we had to write 14 fully-fledged treatments for new film stories. At the end, I found out he never actually read these treatments, just threw them into the wastebasket. I never felt so much pressure in my life because I wanted to get them just right, and it's hard to invent something on command.

I think The Lives of Others was treatment 13, and I was completely dried up. I had a little tape recorder and was listening to some piano sonatas from Beethoven and was really depressed, thinking maybe I should have become an investment banker or something. I started listening to the music and not thinking about the treatment, and suddenly I remembered this quote from Lenin where he said to “Maxim Gorky”, the Russian writer, "The appassionato is my favorite piece of music but I'm not going to listen to it anymore, because if I listen to it, it makes me want to stroke people's heads and tell them sweet, kind things. But I shouldn't be stroking heads, I have to bash in heads without mercy in order to finish my revolution." I always thought that was such a clear-cut case of someone being at war with his own humanity. And maybe there was a story there: What if I could somehow force Lenin to listen to the appassionato? It was one of those "flow" moments where I knew there was a story there and it just came in a rush. I had this image of a man listening to music he didn't want to, because he was trying to listen to something else. Within an hour I had the whole story for the film. Within another hour, I had written a two-page treatment for it. Then I was thrown into a fit of despair over treatment number 14.

- What was it about this treatment that made you want to make the film your feature debut?
- When I was in my last year of film school and my short films had done really well, I remembered the idea and took it out and still liked the story. So I started researching. I researched for about one and a half years to get the whole environment right and just started writing it. At one point, I researched so much I felt I could go on for my entire life just researching. I knew so much about it, I was starting to correct the officers and victims on their own memories, saying, "No, the archive room wasn't there." They'd say, "Are you sure you weren't with the Stasi, too?" At some point I knew I just had to get the script out of my head, at least a first draft.

- And you needed solitude for that first draft?
- I knew it would be hard to do in my own environment. I remembered reading about James Cameron, where he said when he writes a screenplay he just locks himself in the house with cans of food for a month and unplugs the phone and doorbell and the only thing that would get him out was if the house actually caught fire. I thought that's the way to do it, but I knew I couldn't because I don't like eating from cans. So I thought, who's the person who gets the most done in my family? It's actually my uncle, my father's brother, who is a monk. He lives in this monastery in the woods in Austria near Vienna. All they do all day is work and pray and Gregorian chant. So I wrote him and said, "I know your life consists just of work and prayer, and I wouldn't be joining you on the prayer, but at least I could work with you, so could you give me a monk's cell for a month?" He said okay and gave me a real monk's cell and completely closed quarters, and it was such a perfect working environment that I got almost the entire first draft done there in one month. I got more done there in a month than I would have in a year outside. Then it took me another year after that to get to the fifth draft, which I felt was right to shoot. The differences between the first and fifth draft weren't that big. I'm really just a perfectionist, and it's important to get the details right.

- Does that apply to every facet of your filmmaking?
- Yes. For example, in the subtitles we had here, in English -- the first version sent to me by a translator I thought was pretty terrible because it works on the principle that subtitles should just transport the content of what is being said, and it doesn't matter if not every nuance of the dialogue is in the subtitles. Well, I think that's completely wrong. I don't think it works that way, that you look at a short subtitle then look up to the image uninterrupted. When you're seeing a subtitled film, your focus stays with the subtitle and you see the image out of the corner of your eye. So I reworked the entire subtitles to transport most of the nuances of the actual dialogue, which is really going against the tradition and convention of subtitles, but I think it was really important.

- In a way, is it like rewriting the screenplay?
- At least a little bit, so that at least the English words would transport some of the essence of the German original. In writing the screenplay, these little things really matter. If you read draft one and five, the differences wouldn't seem that big. But I think that's where quality begins, when you go beyond the necessary. When people put that care into it, I feel differently as audience member, I feel taken care of.

- How did you prepare to write your first feature script?
- I thought a lot about dramatic structure; it's one of the things I've thought most about in life. I'd read Aristotle, which I didn't think was so useful, by the way. The book I thought was much better and an important manual for me in screenwriting is called The Hamburg Dramaturgy by Leffing, who was a German god of dramatic structure from the 18th century. I read pretty much every serious book that has been written on screenwriting, only to convince myself that I think they're wrong. Maybe I took some little insight from every one of them that really did help me.

I also thought “Stein on Writing” was very useful for any kind of writing. That's Saul Stein, a New York-based editor I found out about through Elia Kazan's autobiography. He taught me things, something as simple as saying, "Good dialogue is never realistic." That's contrary to what many people say. And that people should never directly answer each other's questions. Like, if someone says, "How are you?" and they say, "Oh, I'm well," basically you're already boring the audience to death and you should be cutting that. I scrapped pretty much all greetings from my film. People don't say hi and goodbye, which always bores me to death in films. It's just a few wasted seconds, but add it all together and you're making the film much leaner. And it will afford you to be a little longer in places where people would normally go for something shorter.

He gives a great example where he says, let's say you have a scene where someone rings the buzzer in an apartment building and a voice comes on and says, "Who is it?" and a voice says, "It's Frank," and he says, "Yeah, come on up." That's something a good editor would cut out the second it was shot. The only justification you could have for shooting such a scene is to totally break people's expectations on the exchange of that dialogue. So you have a person ring the buzzer and the voice on the intercom says, "Fuck off, I hate you." Then you have the beginning of a scene.

- Was it always your intention to both write and direct?
- Yes, it was my intention to do both. If you're not a pathologically shy person or someone who can really not get himself to be forceful, then there's no reason why you shouldn't direct your own stuff. If you're good enough to write a screenplay that would serve as the basis for a great film, then you have seen the entire film before your eyes and you will be in a better position than anyone else to make it into a great film. If I had written the screenplay and given it to someone else, it would kill me. I would just be considered a department head. I don't think it's about vanity, it's about justice.

- Any advice you would want to offer to writers starting out?
- One thing writers worry about so much is making sure their film is personal. They're scared if they write genre or something that feels popular in appeal, that somehow they're selling out. I think that's a completely unjustified worry. If you write a screenplay based on an idea you had and you just make sure that to you it's not boring or pretentious or confusing, using yourself as a measure, then the screenplay will be personal by definition. You can make an action film incredibly personal by using yourself as a measure.

Jenelle Riley lives in Los Angeles and is abnormally obsessed with The Simpsons and playing Scrabble.

Έξω από τα δόντια τα λέει, για άλλη μια φορά, ο ιδιαίτερα αξιόλογος δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Τηλεθεατής»:

Δημοσιογράφος: Συμφωνείτε ότι η δημοσιογραφία, κυρίως στην τηλεόραση, βιώνει χαλεπούς καιρούς;

Κώστας Βαξεβάνης: Αν κοιτάξετε γύρω μας, υπάρχει μια κοινωνία που πέρασε πολέμους, εμφυλίους, χούντες, ανωμαλίες, θέλει να ξεχάσει. Και το κάνει με άρρωστο τρόπο. Μαστουρώνει με την ανοησία και την επιπολαιότητα. Αντικαταστήσαμε τη βαρύτητα των εποχών με την ελαφρότητα του «δεν με νοιάζει». Δεν κατηγορώ αυτούς που το κάνουν, αλλά με ενδιαφέρουν και εκτιμώ αυτούς που αντιστέκονται.

Δημοσιογράφος: Και η δημοσιογραφία;

Κώστας Βαξεβάνης: Ακολουθεί την εποχή. Επιφάνεια, πράγματα στο πόδι, μπέρδεμα. Επίσης είμαστε μικρή χώρα.

Οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, ανακυκλώνονται και δυστυχώς διαπλέκονται. Θα κάνουν τον κύκλο τους τα πράγματα και θα βρεθούν οι ισορροπίες.

Δημοσιογράφος: Από την έρευνά σας για την AGB, ποιο είναι στο συμπέρασμα;

Κώστας Βαξεβάνης: Είναι ανόητο να μετριέται η δουλειά ενός δημιουργού με νούμερα. Να θεωρείται η ποιότητα ανύπαρκτο μέγεθος. Είναι μια παρέα αυτοί που αποκάλεσαν τον εαυτό τους «ανθρώπους της τηλεόρασης», διευθυντές, διαφημιστικές, σταρ. Δεν έχουν φαντασία, αλλά ούτε το θάρρος να αλλάξουν τα πράγματα. Γνώση για να καταλάβουν τις ανάγκες. Έτσι συντηρούν το «μαγαζάκι» τους με νύχια και με δόντια. Η ABG νομιμοποιεί την ανοησία τους και το ρόλο του σωτήρα. Ενός σωτήρα που βεβαίως βγάζει λεφτά.

Δημοσιογράφος: Έχετε δεχθεί απειλές μετά από κάποιο θέμα σας;

Κώστας Βαξεβάνης: Όταν ακούω διάφορους συναδέλφους να λένε πως δέχθηκαν απειλές και μάλιστα οπλοφορούν, γελάω. Όταν βγει ένα μεγάλο θέμα δεν σε απειλούν. Προσπαθούν να σε εξαγοράσουν.

Δημοσιογράφος: Πολιτική χωρίς τηλεόραση γίνεται;

Κώστας Βαξεβάνης: Η πολιτική γράφεται κυρίως με όρους τηλεοπτικούς. Δυστυχώς αυτό κάποιες φορές παίρνει την τραγική διάσταση, ότι η πολιτική είναι μόνο τηλεόραση και αρχίζει το μπέρδεμα που δεν αφορά πια την τηλεόραση, αλλά την ίδια την πολιτική, τη Δημοκρατία.

Συνέντευξη στην ΧΡΥΣΑ ΠΑΧΟΥΜΗ

Πηγή: Περιοδικό «Τηλεθεατής» (τεύχος 958)

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Υπουργείου Πολιτισμού.

Στόχος της είναι να συμπληρώσει και να καλύψει όλες τις πτυχές της καλλιτεχνικής έκφρασης και ενημέρωσης στην Ελλάδα, προσφέροντας στους δημιουργούς, κυρίως δε τους νέους, τη δυνατότητα να προβάλλουν τη δουλειά τους στο διαδίκτυο και να ενημερωθούν για τα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας (αρχικά σε δύο γλώσσες, Ελληνικά-Αγγλικά).

Στο stepinart, ο επισκέπτης θα βρίσκει ό,τι χρειάζεται για να γνωρίσει τον καλλιτέχνη. Φωτογραφία του, βιογραφικό, έκθεση έργων, νέα που τον αφορούν κτλ. Έτσι, σταδιακά ο καλλιτέχνης δημιουργεί μια «ζωντανή» αναφορά στα έργα του, την οποία θα εμπλουτίζει συνεχώς και σε πραγματικό χρόνο.

Τα έργα των καλλιτεχνών θα μπορούν να παρουσιάζονται με την μορφή αρχείων κειμένου, ήχου, εικόνας και video.

http://www.stepinart.gr/

Οι κατάλογοι των σεναριογραφικών και των ελληνικών blogs έχουν ανανεωθεί.

Όσον αφορά τα σεναριογραφικά blogs, υπήρξαν αρκετές αλλαγές, παλιοί bloggers (κάποιοι ιδιαίτερα αξιόλογοι) έχουν διαγράψει τις σελίδες τους, ενώ αρκετοί άλλοι τις έχουν «παγώσει», προς το παρόν ελπίζω.

Τα blogs αυτής της κατηγορίας υπάρχουν στη 2η λίστα, αφού έχουν μερικές εγγραφές που αξίζουν την προσοχή σας.

Και φυσικά έχουν προστεθεί νέα screenwriting blogs, κάποια από αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον και προσφέρουν ελπίδες για τη συνέχεια.

Ζητήματα κινηματογραφικής πολιτικής και χρηματοδότησης εν όψει του συνεδρίου «Ελληνικός κινηματογράφος - Το παράθυρο της Ελλάδας στον κόσμο»

Πόσο κοστίζει μια ταινία και πώς σχεδιάζεται η παραγωγή της; Τι είδους εθνική κινηματογραφία θέλουμε να δημιουργήσουμε - άρα πού πρέπει να επενδύσουμε τα χρήματά μας. Ποιο είναι το ζητούμενο; Να ενισχύονται λίγες και πολύ ακριβές ταινίες; Παραγωγές γοήτρου; Φαρσοκωμωδίες για πολλά εισιτήρια; Καλλιτεχνικές δοκιμές που θα προτάσσουν μια φρέσκια γλώσσα; Πολλές και μικρότερες ταινίες που θα αναδείξουν τελικά μια νέα γενιά εμπορικών και συνάμα ποιοτικών δημιουργών;

Τα ερωτήματα αυτά είναι και πάλι επίκαιρα καθώς ετοιμάζεται το τρίτο μαζικό κινηματογραφικό συνέδριο «Ελληνικός κινηματογράφος - Το παράθυρο της Ελλάδας στον κόσμο», το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 11 και 12 Μαΐου ύστερα από πρωτοβουλία της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Συζητείται εν θερμώ το μέλλον της εθνικής κινηματογραφίας, ετοιμάζονται αλλαγές και γίνεται διάλογος ζωντανός. Οι εμπλεκόμενοι φορείς (δημιουργοί από τη μία, νομοπαρασκευαστικές επιτροπές υπουργείου από την άλλη) θα «μαγειρέψουν» την αλλαγή του ισχύοντος νόμου (ο οποίος πρώτη φορά θεσπίστηκε επί Μελίνας Μερκούρη το 1986 και ανανεώθηκε επί Ευάγγελου Βενιζέλου το 1997).

Ο υπουργός Πολιτισμού κ. Γιώργος Βουλγαράκης έχει αποδεχθεί την ανάγκη για μια συνολική νομική αναθεώρηση. Την περασμένη μάλιστα Πέμπτη ο κ. Βουλγαράκης ανακοίνωσε τα περί εσόδων του Κέντρου: το 2007 θα φθάσουν στα 7 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 3 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από την επιστροφή φόρου δημοσίων θεαμάτων, δηλαδή το νομοθετημένο ποσό με το οποίο κάθε χρόνο επιβιώνει το Κέντρο. Εφέτος λοιπόν ο υπουργός αποφάσισε να συμβάλει μόνο με 4 εκατ. ευρώ. Μπορεί το ποσό να αυξήθηκε σε σχέση με το 1,5 εκατ. ευρώ που έδωσε πέρυσι και πρόπερσι το ΥΠΠΟ ή το 1 εκατ. ευρώ που δόθηκε το 2004 επί υφυπουργίας Τατούλη, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το 2003, σημειωτέον, η χρηματοδότηση του ΕΚΚ από το υπουργείο Πολιτισμού ήταν 5,1 εκατ. ευρώ - μαζί με την επιστροφή φόρου έφθασε στα 9.258 εκατ. ευρώ.

Τότε και τώρα

Από το 1986 τα δεδομένα δεν έχουν αλλάξει δραματικά. Ο τότε πρωτοποριακός νόμος-πλαίσιο της Μελίνας Μερκούρη θέσπισε έναν κρατικό φορέα, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), ως κύριο όργανο χρηματοδότησης. Δεύτερη διόρθωση πραγματοποιήθηκε το 1997 επί Βενιζέλου. Μεταξύ άλλων, ορίστηκε τότε ο υψίστης σημασίας κανονισμός του «1,5%». Δηλαδή, όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, ιδιωτικά και κρατικά, οφείλουν να συμβάλλουν με το 1,5% των ακαθάριστων ετησίων εσόδων τους στην ελληνική κινηματογραφική παραγωγή ως αντιστάθμισμα για την αφαίρεση θεατών από τις αίθουσες χάρη και στις κινηματογραφικές ταινίες που προβάλλει η τηλεόραση. «Σκεφθείτε να πέφτανε σε αυτό που λέγεται χοάνη της ελληνικής κινηματογραφικής λειτουργίας όλα τα κανάλια!» σημειώνει ο Τώνης Λυκουρέσης, που είναι σκηνοθέτης και γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Ετοιμάζεται να γυρίσει την υψηλού κόστους ταινία εποχής «Σκλάβοι στα δεσμά τους» βασισμένη σε μυθιστόρημα του Κ. Θεοτόκη, εφόσον εξασφάλισε χρηματοδότηση από το ΕΚΚ. Επικρατεί γενική σύμπνοια ανάμεσα στους ενδιαφερομένους ότι κατά τη διάρκεια του συνεδρίου και ιδιαίτερα ύστερα από αυτό, αν πράγματι προκύψουν νομοθετικές διορθώσεις, πρέπει να προβλεφθεί αποτελεσματικός μοχλός για την εφαρμογή του συγκεκριμένου νομικού κεφαλαίου. Αυτή τη στιγμή μόνο η ΕΡΤ και η Nova συνεισφέρουν όλο το νομοθετημένο ποσό.

Κλίμα αβεβαιότητας

Φανταστείτε, για παράδειγμα, ότι αν κάθε χρόνο κατατίθενται προτάσεις για 50 ταινίες, το Κέντρο χρηματοδοτεί τις 10. Βασικό πρόβλημα είναι ότι το ΕΚΚ δεν διαθέτει σταθερό ετήσιο προϋπολογισμό.

Ο διευθυντής του τμήματος παραγωγών του ΕΚΚ Γιάννης Ηλιόπουλος εξηγεί: «Η νομοθεσία μάς εξασφαλίζει μόνο ένα ποσό, αυτό που δικαιούται το Κέντρο από την επιστροφή φόρου δημοσίων θεαμάτων. Τα άλλα εισοδήματα προέρχονται περιστασιακά από το υπουργείο, από το Λόττο... Με κυμαινόμενα ποσά πώς να κάνεις κινηματογραφική πολιτική;». Επομένως, ένα από τα θέματα που θα θέσει το ΕΚΚ στο συνέδριο αφορά και το εισόδημά του.

Ο προϋπολογισμός του κρατικού οργάνου μοιράζεται ανάμεσα σε πέντε χρηματοδοτικά προγράμματα. Το μεγαλύτερο μέρος δίνεται στο πρόγραμμα «Ορίζοντες». Σε αυτό «κληρώνονται» και τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής κινηματογραφίας. Το μεγαλύτερο ποσό που έχει δώσει το ΕΚΚ είναι 350.000 ευρώ (και αυτό μόνον εφόσον οι ταινίες, αν στηρίζονται εξ ολοκλήρου σε ελληνικές πηγές, δεν ξεπερνούν το 1 εκατ. ευρώ). Εφέτος εγκρίθηκαν 14 ταινίες και οι οκτώ από αυτές πήραν 250.000 ευρώ. Στις ταινίες με δομή διεθνούς συμπαραγωγής δεν υπάρχουν περιορισμοί σχετικά με το πόσο πολύ ή λίγο θα «ανοιχτεί» το Κέντρο στη χρηματοδότηση.

Τα μέτρα και τα σταθμά

Οι περισσότεροι από όσους μιλούν με νούμερα για τις ελληνικές ταινίες τα γνωρίζουν ακροθιγώς και υπερτιμολογούν τα κόστη. Ωστόσο, ύστερα από συνδυαστική έρευνα με αξιόπιστους επαγγελματίες του χώρου (όπως π.χ. είναι ο παραγωγός Παναγιώτης Παπαχατζής), είμαστε σε θέση να χωρίσουμε τις ελληνικές παραγωγές μάλλον σε τρεις κατηγορίες:

1) Χαμηλή παραγωγή: 500.000-600.000 (π.χ., η ταινία του Οικονομίδη «Ψυχή στο στόμα» κόστισε 550.000 ευρώ).

2) Μεσαία παραγωγή: 800.000-900.000 ως και 1.500.000 ευρώ (π.χ., για τη νέα ταινία του Κ. Γιάνναρη «Welcome Abroad» που βρίσκεται σε γυρίσματα με παραγωγό τον Γιώργο Λυκιαρδόπουλο και σημαντικούς ξένους συμπαραγωγούς, όπως η Zentropa).

3) Υψηλή παραγωγή: από 1.500.000 ως 3.000.000 ευρώ (π.χ., για ταινία του Θ. Αγγελόπουλου).

Υπάρχει όμως και μια ακόμη πιο φτηνή κατηγορία ταινιών.

Ο 23χρονος Νίκος Πομώνης, ο οποίος πήρε μνεία στο ψηφιακό τμήμα Digital Wave του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2006, γύρισε την 89λεπτη ταινία του «Μια ροζ παραμάνα» με μια δανεική μίνι DV κάμερα και σήμερα υπολογίζει το κόστος της γύρω στα 500 ευρώ. Ποιο ήταν το κόστος της παραγωγής; Μηδενικό. Ολοι δούλεψαν αφιλοκερδώς. Οι ελάχιστοι επαγγελματίες ηθοποιοί εργάστηκαν αμισθί - οι περισσότεροι ήταν ερασιτέχνες. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε σπίτια φίλων. Βενζίνη, φαΐ, καφέδες, κασέτες, «ποτέ δεν βγάλαμε κοστολόγιο», λέει ο ίδιος.

«Η έλλειψη κρατικών και ιδιωτικών πόρων δημιουργεί μεν ψυχασθενείς στο σινεμά, οδηγεί όμως και σε νέους εμπειρικούς τρόπους παραγωγής» σημειώνει ο σκηνοθέτης Χρήστος Βούπουρας (βραβευμένος για δύο ταινίες μυθοπλασίας και ένα ντοκυμαντέρ). Η μεγάλη περιπέτεια εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Μιρουπάφσιμ» (πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1997, δεύτερο στο Φεστιβάλ των Βρυξελλών). Ενώ είχε κατορθωθεί να συμπληρωθεί ο προϋπολογισμός της με κάποια άνεση (Eurimages, ΕΡΤ, ΕΚΚ, Τηλεόραση Κύπρου), «η εμπλοκή ενός ανεξάρτητου παραγωγού στη διαδικασία στοίχισε τον ακρωτηριασμό της παραγωγής και κατ' επέκταση του σεναρίου. Οι δύο μεγάλες λυρικές σκηνές του σεναρίου και οι πιο πολυέξοδες δεν γυρίστηκαν ποτέ».

Σήμερα, ακόμη και ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης όπως ο Λάκης Παπαστάθης (με τριαντάχρονη εκπομπή υψηλών αξιώσεων στην κρατική τηλεόραση, «Το Παρασκήνιο», και τρεις βραβευμένες ταινίες) συναντά διαδοχικά εμπόδια για την υλοποίηση της τέταρτης ταινίας του με προσωρινό τίτλο «Φεύγοντας». «Με τιμά ότι πήρα έγκριση από το ΕΚΚ» λέει, «αλλά πώς αποφασίζει να μοιράσει τα ίδια λεφτά σε οκτώ ταινίες ανεξάρτητα από τις ειδικές ανάγκες της καθεμιάς; Για να γίνει η ταινία πρέπει να συμμετάσχει και η ΕΡΤ, ίσως και το Eurimages. Διαφορετικά θα κληθώ να γυρίσω με τα δεδομένα που έφτιαξα τον "Θεόφιλο" το 1987».

Από τους γνωστούς σκηνοθέτες ο Νίκος Παναγιωτόπουλος καταφέρνει να γυρίζει ταινία σχεδόν κάθε ένα-δύο χρόνια. Οι γνωστοί σκηνοθέτες ταινιών μεσαίου κόστους (Γκορίτσας, Γιάνναρης, Χούρσογλου κ.ά.) γυρίζουν ταινίες σε σχετικά αραιά διαστήματα - προχείρως θα υπολογίζαμε κάθε τρία-πέντε χρόνια.

Ο πολυσχιδής 35χρονος Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, που έπεσε στον χώρο σαν δυναμίτης πριν από λίγα χρόνια, είναι εφέτος παραγωγός της τελευταίας ταινίας του Κωνσταντίνου Γιάνναρη «Welcome Abroad», τα γυρίσματα της οποίας θα ξεκινήσουν καλώς εχόντων των πραγμάτων τον Φεβρουάριο του 2008. Ο Λυκιαρδόπουλος κατάφερε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή της δανέζικης εταιρείας παραγωγής Zentropa (που ανήκει στον Λαρς φον Τρίερ), καθώς και μιας μεγάλης γερμανικής. Το συνολικό κόστος θα ανέλθει σε 2-3 εκατ. ευρώ (ανάλογα με το ποιοι ξένοι ηθοποιοί θα πάρουν ρόλους).

Οι εκτός συναγωνισμού

Τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο δεν μπορεί κανείς να τον συμπεριλάβει σε μια αναφορά στην ελληνική κινηματογραφική παραγωγή εφόσον η τεράστια φήμη του τού επιτρέπει να στηρίζεται βασικά σε εξωγενή κεφάλαια (όχι ότι εκείνος δεν σκοντάφτει ποτέ στις δύσκαμπτες αρθρώσεις του συστήματος). Βεβαίως, μια ταινία του Θ. Αγγελόπουλου κοστίζει περίπου 2,5 εκατ. ευρώ, περίπου όσο και οι «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη το 2004. Στην επόμενη ταινία του Θ. Αγγελόπουλου «Η σκόνη του χρόνου» το υπουργείο Πολιτισμού θα συμβάλει απευθείας με 1 εκατ. ευρώ, όπως ανακοίνωσε ο κ. Βουλγαράκης την περασμένη Πέμπτη.

Εξάλλου, θα δώσει επιπλέον 500.000 ευρώ στην ταινία του Σμαραγδή «El Greco».

Τώρα μπήκαμε στα χωράφια των λιγοστών ελληνικών ταινιών υψηλού κόστους.

Το 2003 ο συνολικός προϋπολογισμός της «Πολίτικης κουζίνας» έφθασε στα 1,6 εκατ. ευρώ, με παραγωγό τη Village Roadshow Productions («μαμά» της οποίας είναι η αυστραλιανή εταιρεία, δηλαδή η παραγωγός του πασίγνωστου «Matrix» και άλλων).

Η Village όμως τώρα στρέφει το βλέμμα στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, το post production της ταινίας «Alter Ego» με τον Σάκη Ρουβά πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία. Το συνολικό κόστος παραγωγής ανήλθε περίπου σε 2.000.000 ευρώ. Π.χ., όσον αφορά τον ήχο η ταινία θα ξεπεράσει τα συνήθη εγχώρια δεδομένα. Ίσως μας φανεί ελληνική μόνο επειδή οι ηθοποιοί θα μιλούν ελληνικά.

Από την ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΦΕΡΜΟΥ

Πηγή: Εφημερίδα Το ΒΗΜΑ, 06/05/2007

The International Affiliation of Writers Guilds (IAWG) supports and welcomes the European Screenwriters Manifesto.  The declaration of a primary authorship role of screenwriters in films and television programs by the Federation of Screenwriters in Europe (FSE) follows a long history of activity in support of screenwriters’ rights by the IAWG.   

“Our colleagues have eloquently stated the importance of screenwriters to audio-visual works.  The acknowledgement of the writer as a primary creator of an audiovisual work and the need for policies to build the reservoir of talented writers is a key step in building a robust creative environment in film and television,” said Carl Gottlieb, screenwriter and spokesperson for the IAWG.

The IAWG is the worldwide association for screenwriters guilds, with eleven member guilds in nine countries.  The members (full and associate) of the IAWG are:  

Australian Writers Guild

Irish Playwrights and Screenwriters Guild

New Zealand Writers Guild

Société des Auteurs de Radio, Télévision et Cinéma (Québec)

Writers Guild of America, East

Writers Guild of America, West

Writers Guild of Canada

Writers’ Guild of Great Britain

Seccion de Autores y Adaptores de Cine, STPC (Mexico)

South African Screenwriters Union

Union-Guilde des Scenaristes

The FSE Manifesto can be found at www.scenaristes.org.

The IAWG Writers Charter can be found at www.iawg.org. 

International Affiliation of Writers Guilds (IAWG)

c/o WGAW, 7000 West Third Sreet, Los Angeles, CA 90048  

For More Information contact:

Charles Slocum, +1-323-782-4575   

Πολύ πρόσφατα εκδόθηκε το νέο βιβλίο της γνωστής δημοσιογράφου και σεναριογράφου Μανίνας Ζουμπουλάκη. Στο «Πώς να γράψεις» (Εκδόσεις Intro Books) θα βρουν χρήσιμες συμβουλές όσοι ενδιαφέρονται για ένα προσωπικό ταξίδι στον κόσμο της συγγραφής. Η άμεση, χιουμοριστική και χωρίς περιστροφές γλώσσα της δημοσιογράφου προσφέρει τα «κλειδιά» σε αυτούς που αναζητούν διεξόδους στη δημιουργικότητά τους. Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε κάποιες επιπλέον συμβουλές που προσέφερε η συγγραφέας στο περιοδικό “Athens Voice”, με το οποίο συνεργάζεται:  

«Σε περίπτωση που θέλει κανείς να γράψει βιβλίο, τα εγχειρίδια θα τον βοηθήσουν αλλά δεν θα του γράψουν το βιβλίο. Η ιδέα είναι ότι αν θέλεις, θα γράψεις -και θα διαβάσεις- οτιδήποτε μπορεί να σου ανοίξει κάπως το δρόμο. (Αν δεν πολυ-θέλεις, ό,τι και να διαβάσεις πάει στράφι...).

1)   Σκέψου τι θέλεις να πεις: μια ιστορία (τη δική σου παραλλαγμένη ή κάποιου άλλου); Ένα παραμύθι, μια παραβολή; Ό,τι κι αν είναι αποτελεί την Ιστορία σου. Πρώτα τη σκέφτεσαι καλά καλά. Για καιρό, όχι δύο μέρες κι όξω απ’ την πόρτα.

2)   Όσο τη σκέφτεσαι, κρατάς σημειώσεις με μανία. Κυκλοφορείς με μπλοκάκια και γράφεις ιδέες που σου ’ρχονται, σχετικές ή άσχετες με την Ιστορία. Αν σε βολεύει, κάνεις μια περίληψη ή ένα σχεδιάγραμμα – την Ιστορία από αρχής μέχρι τέλους σε σκελετό.

3)   Κλέβεις ολόκληρες συζητήσεις από ξένους – τις ακούς στο δρόμο, τις σημειώνεις κι αυτές. Για να σου έκαναν εντύπωση, δεν μπορεί, κάπου έχουν μια θέση.

4)   Κρατάς το μυαλό σου συγκεντρωμένο στην Ιστορία. Πράγμα δύσκολο, γιατί στο μεταξύ η ζωή (και η δουλειά σου, η οικογένειά σου κ.λπ.) τρέχει. Ένα κομμάτι του τσερβέλου σου είναι κολλημένο πάντα στην Ιστορία. Μπορεί να μείνει έτσι και χρόνια, δεν σε χαλάει. Έχεις κι άλλα κομμάτια.

5)   Αποζητάς τη συντροφιά ανθρώπων που κάτι έχουν να κάνουν με την Ιστορία σου: οι άλλοι είναι άχρηστοι σ’ αυτήν τη φάση, βαριέσαι, θα τους αναζητήσεις άλλη μέρα.

6)   Αρχίζεις να γράφεις κείμενα σχετικά με την Ιστορία σου ή και άσχετα ντιπ για ντιπ, ίσα για να μπεις στο λούκι «γράφω». Η διαδικασία παίρνει μήνες, ίσως και χρόνια. Τα κοιτάς και τα ξανακοιτάς όλα μαζί μέχρι να τα μάθεις απ’ έξω. Ό,τι σ’ ενοχλεί, το κόβεις. Κρατάς το 50%,  που τελικά, για δες πλάκα, έχει απόλυτη σχέση με την Ιστορία σου.

7)   Όταν γράφεις, σε «πάει» το κείμενο. Δώσε του χρόνο και θα σε πάει παντού, κυρίως εκεί που δεν μπορείς να φτάσεις διά της λογικής. Αν δηλαδή έχεις κάνει ένα σχεδιάγραμμα, θα δεις ότι γράφοντας το ξεπερνάς συνέχεια. Το υποσυνείδητο σου δείχνει καινούργιους δρόμους. Ναι, το άτιμο...

8)   Το γράψιμο είναι δουλειά, όχι πλάκα. Θέλει τις ώρες του, επομένως βρίσκεις γωνία που σε βολεύει στο σπίτι σου ή σε ξένο σπίτι, και στρώνεσαι εκεί όποτε έχεις λίγο χρόνο.

9)   Γράφεις απευθυνόμενος σε κάποιον που θα ήθελες να πιάσεις απ’ το λαιμό με το κείμενό σου –τον λέω Ιδανικό Αναγνώστη, και είναι μεν δύσκολο να τον ξετρυπώσεις, είναι δε απαραίτητος, γιατί γράφεις για να διαβαστείς.

10)   Τέλος, όταν μαζέψεις όσα κατάφερες να γράψεις... δανείζεσαι συμβουλή του Elmore Leonard: “If it looks too much like writing, do it again”. Αν μοιάζει με «γράψιμο», αν είναι οικοδόμημα λέξεων χωρίς ψυχή αλλά με ωραίες φράσεις, αν δεν σε συγκινεί όταν το διαβάζεις, αν δεν σε βγάζει από την πραγματικότητα να σε πάρει μαζί του... το ξαναγράφεις από την αρχή.  

Πηγή: “Athens Voice”, Τεύχος 170