| 個人檔案Screenwriting Blog (Athe...部落格清單 |  工具  說明 |
Ο εθνικός ύμνος των γραφιάδων...Για το κείμενο που ακολουθεί, ο "Διόδωρος", σε μία από τις καλύτερες στήλες του ελληνικού Τύπου («το επταήμερο του Διόδωρου» τής 29ης Μαΐου 2005 - εφημερίδα "Το Βήμα της Κυριακής") αναφέρει: «Πρέπει να γίνει ο εθνικός ύμνος των γραφιάδων το κείμενό του, μπας και σωθούμε μερικοί». Οι προσωπικοί λόγοι * Το καλό γράψιμο δεν είναι μόνο εκφραστική απελευθέρωση αλλά και αχόρταγη φαγάνα Δ. N. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ Επικαλέστηκα τις προάλλες προσωπικούς λόγους, για να καλύψω τη δεκαπενθήμερη απουσία μου από τη μονότονη στήλη που έχει πια τα χρονάκια της. Τα οποία, αν προστεθούν σ' εκείνα των επιφυλλίδων, βγάζουν σούμα μιας τριακονταπενταετίας - μισής ζωής δηλαδή. H δήλωση εκείνη παραξένεψε κάποιους, που κατέφυγαν σε, συμπαθητικές ελπίζω, υποθέσεις. Γεγονός που με παρασύρει να δώσω, εξ υστέρου έστω, κάποιες εξωστρεφείς εξηγήσεις - η εσωστρέφεια στην προκειμένη περίπτωση απαγορεύεται. Αλήθεια τι πάει να πει η έκφραση «προσωπικοί λόγοι»; πότε και πώς χρησιμοποιείται; Καταρχήν, φαίνεται να διεκδικεί και να κατοχυρώνει τη διάκριση της ατομικής μας ζωής από την όποια δημόσια παρουσία μας. Το αντιφατικό ωστόσο στοιχείο της ιδιωτικής αυτής ομολογίας είναι ότι ομολογείται δημοσία, όπου οι προσωπικοί λόγοι επικαλύπτονται διά της προβολής τους: κρύβοντας δηλαδή φανερώνονται, ευνοώντας την υπόκριση, αν όχι και την υποκρισία. Αυτός εξάλλου είναι ο λόγος που οι προσωπικοί λόγοι κυκλοφορούν ευρέως στην πολιτική αγορά και στο κάτοπτρό της, τη δημοσιογραφία, επαγγελματική και ερασιτεχνική, στην οποία, κάμποσα τώρα χρόνια, εκών άκων, και προσωπικά εμπλέκομαι. Όπως κι αν έχει το πράγμα, η ύποπτη αυτή έκφραση υπονοεί συνήθως διακοπή ή αναστολή της δημόσιας παρουσίας εκείνων που την επικαλούνται, για να αποφορτιστούν, προσωρινά έστω, από τα ενοχλητικά βάρη της δημοσιότητάς τους. Στη δική μου πάντως περίπτωση η αποφόρτιση αφορά στο γράψιμο, που μπορεί, μόνο του ή σε συνδυασμό και με άλλα σύνδρομα, να αποκτήσει κάποτε βάρος ασήκωτο. Με ακριβέστερα λόγια: οι προσωπικοί λόγοι που επικαλέστηκα στις γιορτές του Πάσχα εγκαλούσαν το υποχρεωτικό και συνεχές γράψιμο για κάποιες ανησυχητικές παρενέργειές του, που έπρεπε τουλάχιστον να εντοπιστούν. Φαντάζομαι ότι η καταγγελία αυτή ακούγεται άσχημα, όταν μάλιστα την απαγγέλλει ένας γραφιάς μπροστά σε αναγνώστες που τον φαντάζονται ίσως να γράφει σε κατάσταση ανυποχώρητης ευφορίας. Κι όμως το αδιάκοπο γράψιμο είναι, ή γίνεται κάποτε, μεγάλο βάσανο, οπότε δεν βλάφτει να καθίσει για λίγο στο σκαμνί. Μιλώντας στη συγκεκριμένη περίπτωση για επιβαρημένο γράψιμο, εννοώ το δικό μας γράψιμο, όταν μάλιστα κατ' ανάγκην διασταυρώνεται με αλλότρια γραψίματα. Στο σημείο αυτό μια οξύμωρη παρένθεση: οι γραφιάδες γράφουν, ακόμη και όταν διαβάζουν. Πρόκειται για ένα είδος επαγγελματικής διαστροφής, ακατανόητης ίσως από τον καθαρόαιμο αναγνώστη, η οποία θα μπορούσε να διατυπωθεί και απλούστερα: όσο περισσότερο γράφει κάποιος, τόσο λιγότερο διαβάζει· τελικώς και όταν διαβάζει, διαβάζει για να γράψει. Και εδώ αναγνωρίζεται η πρώτη δυσάρεστη παρενέργεια του συνεχούς γραψίματος. H δεύτερη είναι βαρύτερη και λειτουργεί λαθραία, χωρίς να την παίρνει είδηση ο ανυποψίαστος γραφιάς. Είναι αλήθεια ότι γράφοντας εκμαιεύουμε και στερεώνουμε τα αισθήματα και τις σκέψεις μας· στην καλύτερη περίπτωση αποκαλύπτουμε το αίσθημα και εφευρίσκουμε τη σκέψη. Μπορεί όμως, με την κατάχρηση του γραφιά που συνεχώς γράφει, να συμβεί και το ανάποδο: τα αισθήματα, αντιδρώντας σ' αυτή τη βίαιη εισβολή, να αποσυρθούν στις κρυφές τους καταπακτές και η παραγωγική σκέψη να εξαντληθεί και να στερέψει. Παράπλευρη εξάλλου παρενέργεια της ακατάσχετης γραφής, που αυτάρεσκα γράφεται στα γραψίματά μας, συνεπάγεται τον προοδευτικό περιορισμό του προφορικού μας λόγου, ο οποίος κινδυνεύει έτσι να ατροφήσει. Δεν είναι πάντως λίγοι οι γραφιάδες (κομψότερα: οι συγγραφείς) με λειψή μιλιά· απρόθυμοι, ή ανίκανοι πια, να ασκήσουν μεταξύ τους σωστό διάλογο. Ίσως γιατί το πολύ γράψιμο στομώνει την όρεξη για πραγματική συζήτηση, η οποία περιέρχεται τότε σε καθεστώς υποτίμησης και αναπληρώνεται από ευφυολογήματα της δεκάρας και μπαγιάτικα ανέκδοτα. Τελικώς το καλό γράψιμο (ως συγκεκριμένη εφαρμογή αλλά και ως αφηρημένη ιδέα) δεν είναι μόνο εκφραστική απελευθέρωση αλλά και αχόρταγη φαγάνα: τα θέλει όλα δικά του, προπαντός όσα αποθέματα σκέψης και αισθημάτων τού αντιστέκονται, αδιαφορώντας αν αφήνει πίσω του και μέσα μας ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Μπροστά σ' αυτόν τον κίνδυνο οι προσωπικοί λόγοι, που αναστέλλουν για κάποιο χρονικό διάστημα το γράψιμο, λειτουργούν σαν αμυντικός συναγερμός, προκειμένου να εντοπιστούν κάθε φορά και να αφοπλιστούν τα κρυφά ναρκοπέδια της γραφής. Αλλιώς την έχουμε πατήσει, έχοντας εξαπατήσει και τον εαυτό μας και το γράψιμο. Φαύλος κύκλος δηλαδή. Το ΒΗΜΑ, 22/05/2005 引用通告引述這則內容的部落格
|
|
|
