“…Κακά μαντάτα για εμάς που θέλουμε να λέμε ότι είμαστε συγγραφείς. Αλλά, πέραν αυτού, νομίζω ότι η ηλεκτρονική ζωή μας αλλάζει και το πώς αισθανόμαστε τις ίδιες τις εμπειρίες μας, πώς τις κατανοούμε δηλαδή, εφόσον διαθέτουμε λιγότερο χρόνο για σκέψη και στοχασμό. Σύνηθες φαινόμενο να ζουν άντρες και γυναίκες σε έναν αχταρμά σχέσεων, να έχουν ψιλοφύγει από την αγκαλιά του ενός, να ψιλοβρίσκονται στην αγκαλιά του άλλου, να ενθουσιάζονται όταν γνωρίζουν έναν τρίτο… Ενώ παλιότερα μία και μόνο σχέση αρκούσε για το μεγάλο μυθιστόρημα… Η ζωή μοιάζει με ένα κολάζ. Τόσο πολύ που έχουμε εθιστεί στη ζωή ως ένα κολάζ, περιμένουμε, σαν μικρά παιδιά, κάτι νέο να μας διεγείρει, που και αυτό θα προστεθεί στο παζλ του κολάζ.

Ίσως γι' αυτό δεν έχουμε πια τα "μεγάλα" βιβλία, με τις μεγάλες αφηγήσεις, τύπου "Πόλεμος και Ειρήνη" του Τολστόι ή "Οι Άθλιοι" του Ουγκό. Δεν πιστεύουμε σε μία και μόνο επιβλητική αφήγηση που μπορεί να συμπεριλάβει τον κόσμο ολόκληρο, όπως πίστευαν οι συγγραφείς πριν από εκατό και μόνο χρόνια. Έχουμε γυρίσει την πλάτη μας και στις μεγάλες ιδεολογίες και στη φιλοσοφία την ίδια. Στο μέλλον ίσως ο κόσμος θα βλέπει τη λογοτεχνία, την πολιτική επιστήμη και τη φιλοσοφία σαν κάτι που υπήρξε "τότε", όπως θυμούνται αρκετοί τις μαυρόασπρες οθόνες στην τηλεόραση - "τότε", λένε, και αναστενάζουν".