ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΟΡΤΩ 

Η δουλειά του συγγραφέα, ετυμολογικά, είναι να γράφει (καθώς η λέξη γραφιάς έχει χαρακτήρα μάλλον υποτιμητικό).
Βέβαια, αν δεχτούμε το παραδοξολογικό αξίωμα του Λεξικού του Φλομπέρ σε ό,τι αφορά συγγραφείς και καλλιτέχνες εν γένει, ούτε καν αυτό δεν είναι η δουλειά του συγγραφέα, γιατί, όσο κι αν υποστηρίζουμε ότι μας κουράζει, η πράξη της γραφής -από σεβασμό στην εργαζόμενη ανθρωπότητα- δεν μπορεί να χαρακτηριστεί δουλειά.
Έστω. Κατά φλομπεριανή παραχώρηση, δουλειά τού συγγραφέα είναι να συνθέτει, με πρώτη ύλη την πραγματικότητα, έναν πλαστό κόσμο, μέσα από μύθους, αλληγορίες, με πιστή αναπαραγωγή πραγματολογικών στοιχείων ή με αλλεπάλληλες λαίλαπες φαντασιοπληξίας.
Επίσης, μέρος της δουλειάς τού συγγραφέα είναι να παραμένει υπάκουος στο διαχρονικό αυτισμό που μας κληροδότησε η τυπογραφία, και να αφήνει τον πρώτο λόγο (κι εδώ χωράει ως χοντρουλή σφήνα ο Φλομπέρ) στα βιβλία του, και όχι στο φλερτ με τους υποθετικούς αναγνώστες, σε ηχηρές φλυαρίες και κοινωνικές ποταπότητες.

Από αυτήν την άποψη, η τέχνη του κινηματογράφου, πολυπρόσωπη, συλλογική, par excellence κοινωνική (τόσο σε ζητήματα δομής όσο και χάρη στην ευκολία της διάδοσης κινουμένων εικόνων που αφηγούνται μιαν ιστορία με δραματουργικές εκλάμψεις, μουσική υπόκρουση και υπόβλητικό φωτισμό), θα έπρεπε να προξενεί στους συγγραφείς ρίγη αποστροφής, λαρυγγόσπασμο και δαιμονοληψία.
Ωστόσο, όχι μόνο στην Ελλάδα (όπου, φευ, ο συγγραφέας είναι συχνά αναγκασμένος να διατρανώσει το μάταιον της ύπαρξής του μέσα από χιλιάδες διαφορετικούς ρόλους, κι αυτός του σεναριογράφου είναι μάλλον από τους πλέον ανώδυνους) αλλά και στην αλλοδαπή, δεκάδες συγγραφείς έχουν υποκύψει και υποκύπτουν ακόμη στα θέλγητρα της πλανεύτρας τέχνης του 20ού αιώνα, υποτάσσοντας κατά τεκμήριο το όποιο τάλαντό τους στις προχειρότητες, τις κοινοτοπίες και τα μύρια κακά που επιφέρει η υποταγή του λόγου στις ανάγκες της συγκινησιακής εικονοπλασίας.
Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε συγκεκριμένα παραδείγματα, βραβευμένα ή μη από Ακαδημίες, ούτε να αλατίσουμε τις αέναα χαίνουσες πληγές των κακοτεχνιών τους (αρκεί να θυμηθεί κανείς τις ηδυπαθείς μούτες της Μέριλ Στριπ στο ρόλο τής Tragedy του Φόουλς και θα καταλάβει τι εννοώ). Ας μου επιτραπεί πάντως ο ισχυρισμός πως τα καλύτερα σενάρια δεν εγράφησαν από συγγραφείς, αλλά από «ολιστικούς» σκηνοθέτες, όπως ο Μπέργκμαν, ο Φελίνι, ο Φασμπίντερ, ο Μπουνιουέλ και ο Πολάνσκι.

Πηγή: Περιοδικό «Βιβλιοθήκη» (Ένθετο εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», τεύχος 382)