ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ 

Ο κινηματογράφος, νέος ορμητικός κι ενθουσιώδης, με εκατό μόλις χρονάκια να βαραίνουν την πλάτη του, δεν δίστασε, από την πρώτη κιόλας στιγμή, ν' απλώσει τα ξερά του στην προίκα της παλαιότερης καραβάνας λογοτεχνίας. Εκείνη πάλι, μόνον αδιάφορη δεν στάθηκε μπροστά σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο· ενίοτε καμώνεται τη δύσκολη, συχνά-πυκνά, ωστόσο, ενδίδει στα θέλγητρα του δημοφιλούς νέου.

Ως εκ τούτου, ο κινηματογράφος, σπάταλος εκ φύσεως, διάγει πολυτελή βίο εις βάρος της κληρονομιάς τής γηραιάς συντρόφου του. Παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας το ζευγάρι σπανίως χαρακτηρίζεται αταίριαστο, κι ας είναι ολοφάνερο τοις πάσι ποιος απ' τους δυο ζημιώνεται, αφού στα χαρακτηριστικά των απογόνων που προκύπτουν από το ευκαιριακό τους σμίξιμο σπανίως αποτυπώνονται οι αρετές της μητέρας· το γονίδιο του νέου πατέρα μοιάζει ισχυρότερο.

Προσωπικά, σαν άλλος υπηρέτης δύο αφεντάδων, βιώνω συχνά έναν γλυκόπικρο διχασμό, ανάλογο με εκείνον που βιώνει φιλότιμος σύζυγος καθώς ακροβατεί ανάμεσα στις προσδοκίες όμορφης, πλην δύστροπης, συζύγου κι εξίσου όμορφης, όσο και απαιτητικής, ερωμένης. Δε θέλω να χάσω καμιά απ' τις δύο, αφού η καθεμιά έχει τη δική της χάρη. Για να τα καταφέρω πρέπει να μη γνωρίζει η μία την ύπαρξη της άλλης. Ως γνωστόν, οι παράλληλες σχέσεις είναι περίπλοκες, επικίνδυνες και κουραστικές, αν κατορθώσει όμως να ισορροπήσει κανείς πάνω στο τεντωμένο σκοινί, τότε αποζημιώνεται στο πολλαπλάσιο.

 Πηγή: Περιοδικό «Βιβλιοθήκη» (Ένθετο εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», τεύχος 382)